وقتی تازه کاری را شروع می‌کنیم، همه به ما می‌گویند که باید بیشتر تلاش کنیم. این درست است که سخت‌کوشی در ابتدای هر کاری برای موفقیت شغلی ضروری است، اما کمتر پیش می‌آید که کسی به ما بگوید سخت‌کوشی به‌تنهایی برای موفقیت کافی نیست و علاوه‌بر آن، نیازمند گسترش ارتباطات کاری و به‌چشم‌آمدن در محل کاریم. شاید ما خیلی کار کنیم اما کارمان به چشم نیاید. در این صورت چطور می‌توان موفق شد؟ در این مقاله، درباره فواید به‌چشم‌آمدن در محیط کار می‌گوییم و ۱۰ ترفند را به شما یاد می‌دهیم که به‌کمک آنها بیشتر دیده شوید.

به‌چشم‌آمدن در محل کار چه فایده‌ای دارد؟

به‌چشم‌آمدن در محل کار فواید کوتاه‌مدت و بلندمدت زیای دارد، مثلا:

• شما را قادر می‌سازد بر عواطف، نظرات و اقدامات دیگران راحت‌تر و بیشتر اثر بگذارید.
• فرصت‌های جدیدی مانند پیوستن به پروژه‌ای سودآور و ثمربخش خلق می‌کند.
• مانند چرخه تقویت‌کننده عمل می‌کند و هرچه بیشتر دیده شوید، فرصت‌های بیشتری برای ارتباطات جدید‌ و گسترش شبکه کاری پیدا می‌کنید.
• باعث می‌شود احساس کنید که بخشی از مجموعه‌ای اثرگذارید. کار بامعنا یکی از عمیق‌ترین احساساتی است که هرکس دوست دارد آن را تجربه کند.

چطور بفهمیم که در محل کار دیده می‌شویم؟

شما نمی‌توانید صرفا با کاری که انجام می‌دهید، دیده شوید. برای به‌چشم‌آمدن لازم است کسی دیگران را متوجه شما و ارزش کارتان کند. برخی کارشناسان می‌گویند دیده‌شدن در محل کار بستگی به اهداف و برنامه‌های سازمان دارد. برای اینکه بتوانید درکی از میزان به‌چشم‌آمدن در محیط کار پیدا کنید، درباره پرسش‌های زیر فکر کنید:

• کار من چگونه در سازمان دیده می‌شود؟ من به چه چیزی شهره‌ام؟
• آیا کاری که انجام می‌دهم به دستاوردهای ارزشمند سازمان مانند درآمدزایی، ارزش‌آفرینی و افزایش اعتبار گره خورده است؟
• آیا همکارانم هنگامی که می‌خواهند کاری مهم انجام دهند از من کمک می‌گیرند؟
• آیا مدیران و افراد بالادستی در سازمان از من حمایت و تمجید می‌کنند؟
• رابطه من با همکاران، مدیران و سایر افراد تأثیرگذار محیط کار چگونه است؟

علاوه‌بر پاسخ به این پرسش‌ها، می‌توانید از کارشناس منابع انسانی یا مدیرتان بخواهید نظرش را درباره وضعیت شما و میزان به‌چشم‌آمدن کارتان بیان کند. نگاه آنها به شما و نقاط قوت و ضعفی که بیان می‌کنند، راهنمایی عالی است.

۱۰ ترفند برای به‌چشم‌آمدن در محیط کار

حال که از اهمیت به‌چشم‌آمدن در محیط کار مطلع شدید، باید از خود بپرسید چه ترفندهایی را باید به کار بگیرید تا بیشتر به چشم بیایید. در ادامه، ۱۰ ترفند عالی را به شما معرفی می‌کنیم.

۱. ساکت و سربه‌زیر نباشید

اگر لب باز نکنید و حرف نزنید، آیا به چشم می‌آیید؟! سکوت همیشه به‌معنای فروتنی نیست. در جلسات کاری نظر خود را بااعتمادبه‌نفس، شفاف و دقیق بیان کنید.

۲. کیفیت کار خود را افزایش دهید

این ترفند گرچه بدیهی به نظر می‌رسد، بیانش ضروری است. از قدیم گفته‌اند «مشک آن است که خود ببوید، نه آنکه عطار بگوید»، پس هرچه عملکرد کاری شما بهتر باشد، احتمال دیده‌شدنتان نیز بیشتر می‌شود.

۳. مهارت‌های موردنیاز مدیران خود را کسب کنید

وقتی مهارت‌هایی داشته باشید که مدیران سازمان به آنها نیاز دارند، آنها به سراغتان خواهند آمد. پس ببینید که در حوزه کاری شما چه مهارت‌هایی از همه مهم‌ترند. آنها را بیاموزید و تجربه کسب کنید. این‌طوری شانس زیادی برای جلب‌توجه دیگران خواهید داشت.

۴. مشارکت‌جو باشید

به دنبال یادگیری دانش‌ها و مهارت‌های جدید باشید. برای کارهای داوطلبانه پیشقدم شوید. آیا مدیرتان برای انجام پروژه‌ای به کمک نیاز دارد؟ داوطلب‌شدن در چنین موقعیت‌هایی نشان می‌دهد که شما مهارت و اعتمادبه‌نفس کافی دارید. همچنین امکان تعامل بیشتر برای شما فراهم می‌شود. اگر قرار است دوره‌ یا کارگاهی برگزار شود که فرصت آشنایی شما با بخش‌های بیشتری از سازمان را فراهم می‌کند، وقت را تلف نکنید و حتما در آن شرکت کنید.

۵. مهربان باشید

همه آدم‌ها دوست دارند با فردی مهربان، باملاحظه و مؤدب همکاری کنند. آدمی باشید که دیگران از بودن در کنارش احساس خوشحالی و راحتی می‌کنند. کارشناسان می‌گویند همکاری با چنین افرادی فرسودگی شغلی را می‌کاهد، اعتمادبه‌نفس را بیشتر می‌کند و رضایت شغلی را افزایش می‌دهد. پس اگر بتوانید مهارت‌های همدلی خود را تقویت کنید، دیگران بیشتر مایل خواهند بود با شما کار کنند.

۶. با افراد تأثیرگذار در محیط کار ارتباط برقرار کنید

با افرادی که به چشم می‌آیند و تأثیرگذارند ارتباط برقرار کنید. این ارتباط نباید به قصد دیده‌شدن باشد، بلکه باید راه و روش به‌چشم‌آمدن را از آنها یاد بگیرید. پس برای آنها یا در کنار آنها کار کنید.

۷. شنونده فعال باشید

با بیان مثال‌هایی از صحبت‌های دیگران نشان می‌دهد که شما واقعا به حرف‌هایشان گوش می‌کرده‌اید، شنونده‌ای فعال باشید. به‌جای به‌کاربردن عبارت‌های کلی مانند «کارت خوب بود» یا «عالی بود»، می‌توانید از جملات توصیفی برای بازخورددادن استفاده کنید. مثلا بگویید «ممنونم که در جلسه فلان نکات را مطرح کردی».

۸. بازخورد دیگران را با نگاه مثبت ارزیابی کنید

دریافت انتقاد و بازخورد منفی کمی ناراحت‌کننده است، اما باید آماده باشید که آنها را بپذیرید و برای بهبود عملکرد خود از آنها بهره بگیرید. مثلا اگر مدیرتان به شما گفت «در چند پروژه اخیر تأخیر داشتی»، بهتر است حرفش را بپذیرید و زمان‌بندی خود را بهبود دهید. وقتی در آینده کارتان را به‌موقع تحویل دهید، بیشتر به چشم مدیرتان می‌آیید و او می‌فهمد که به بازخوردش توجه کرده‌اید.

۹. به ظاهرتان برسید

آیا آراستگی باعث به‌چشم‌آمدن ما می‌شود؟ قطعا! ژولیدگی و رعایت‌نکردن بهداشت فردی دیگران را از ما فراری می‌دهد. پس حتما در محیط کار آراسته ظاهر شوید. البته این آراستگی به‌معنای پوشش‌های نامتعارف یا آرایش غلیظ نیست.

۱۰. عزت نفس خود را تقویت کنید

آیا خودتان را فردی مهم و ارزشمند تلقی می‌کنید؟ اگر چنین است، پس رفتارتان با دیگران به گونه‌ای خواهد بود که می‌خواهید دیگران با شما رفتار کنند. اگر خودتان را دوست نداشته باشید، علاقه‌ای هم به دیده‌شدن نخواهید داشت. پس برای حفظ و تقویت عزت نفس خود بکوشید. خود را در جایگاه دلخواهتان تصور کنید. چه احساسی به شما می‌دهد؟ برای رسیدن به آن جایگاه تلاش کنید و خودتان را دست‌کم نگیرید.

شما راهکار بدهید

چه روش‌ها و راهکارهای دیگری بلدید که برای دیده‌شدن افراد در محیط کار مفیدند؟ آنها را با مخاطبان ما در بخش نظرات به اشتراک بگذارید.

تابه‌حال شده همکاری کار شما را به نام خودش بزند یا اینکه به نقش شما در کاری گروهی اشاره نکند؟ شاید در چنین موقعیتی، دچار احساساتی مانند خشم و ناراحتی شده‌ باشید و حتی واکنشی نامناسب نشان داده و تنش ایجاد کرده باشید. شما حق دارید بابت چنین مسئله‌ای ناراحت یا عصبانی باشید، اما این دلیل نمی‌شود که با همکارتان درگیر شوید. در این مقاله می‌خواهیم روش‌ها و نکاتی را به شما بگوییم که هنگام مواجهه با چنین مسئله‌ای، بتوانید با آرامش از حق خود دفاع کنید. پس حتما با ما تا پایان این مقاله همراه باشید.

اگر همکاری کار ما را به نام خود نوشت چه کنیم؟

۱. خونسرد باشید

حتما ناراحت‌کننده است که ببینید کسی کار و زحمات شما را به پای خودش نوشته است! با وجود این، باید خونسرد بمانید تا بتوانید به‌خوبی از حق خود دفاع کنید. در غیر این صورت واکنش‌های هیجانی مانند پرخاشگری به ضرر شما تمام می‌شوند.

۲. شرایط را ارزیابی کنید

پس از آنکه آرام شدید، موقعیت را ارزیابی کنید. این اتفاق عمدی بوده است یا تصادفی؟ شاید همکارتان صرفا فراموش کرده است که از شما یاد کند. همچنین در برخی موقعیت‌ها نام‌بردن از شما ضروری نیست، مثل وقتی برای نوشتن متن سخنرانی به سخنران اصلی کمک کرده‌اید. در همان ابتدای امر، بدترین سناریوها را تصویر نکنید.

با بررسی هر موقعیت می‌توانید بفهمید چگونه این مسئله پیش آمده است تا متناسب با آن واکنش نشان دهید.

۳. با فرد خطاکار گفت‌وگو کنید

اگر مطمئن شدید همکارتان کاری را که شما هم در آن سهم داشته‌اید به نام خودش زده است، پیش از طرح اتهام و شکایت نزد مدیر، به‌سراغ خود فرد بروید. با او درباره اینکه چگونه و چقدر خود را در کار سهیم می‌بیند صحبت کنید. این‌طوری دیدگاه او به مسئله را درک می‌کنید.

۴. پیشنهادهای خود را ارائه کنید

برای حل مشکل پیش‌آمده راه‌حل ارائه کنید. مثلا از او بخواهید نام شما را نیز قید کند. اگر کار مدنظر خیلی مهم نیست، می‌توانید از او بخواهید در آینده این نکته را رعایت کند. در صورتی که با گفت‌وگو به جایی نرسیدید، باید به‌سراغ مدیران بالادستی بروید.

۵. بدون نام‌بردن از مقصر، به نقش خود اشاره کنید

هنگام طرح موضوع، می‌توانید بدون نام‌بردن از همکارتان مسئله را مانند خطایی سهوی یا سوءتفاهم جلوه دهید. طرح اتهاماتی مانند نام‌نبردن عمدی از شما شاید فضای کاری را ملتهب کند. به‌جای این کار، بهتر است به توضیح نقش خود در کار مذکور بسنده کنید.

نکاتی که برای مواجهه با همکار خاطی باید رعایت کنید

۱. قدردان دیگران باشید

اگر معتقدید نام هر فرد باید متناسب با میزان همکاری‌‌اش مطرح شود، خودتان هم این اصل را رعایت کنید. در این صورت انتظار شما بجا خواهد بود، اما اگر خودتان در گذشته این اصل را رعایت نکرده‌اید، نباید حالا شکایتی داشته باشید.

ایجاد رابطه سالم و صمیمی با همکاران همراه با قدردانی متقابل معمولا جلوی بروز چنین اتفاقاتی را می‌گیرد.

۲. سوابق کاری خود را ثبت و نگهداری کنید

در صورت لزوم، باید مدارک و اسنادی را ارائه و اثبات کنید که در کار سهیم بوده‌اید. پس حتما اسناد، مدارک و شواهد حضور خود در کار را جمع‌آوری و نگهداری کنید.

۳. بااعتمادبه‌نفس در جمع صحبت کنید

هنگام جلسات مختلف، نظرات و ایده‌های خود را با اعتمادبه‌نفس بیان کنید. این‌طوری همگان شما و ایده‌هایتان را به یاد می‌آورند. اگر آنها را در خفا و خصوصی طرح کنید، بعدا نمی‌توانید اثبات کنید که شما آنها را طرح کرده‌اید.

۴. در کارهای جزئی گذشت کنید

اگر اتفاقی که رخ داده خیلی مهم نیست و کاری که به نام دیگری زده شده چندان اهمیتی ندارد، از خیر پیگیری ماجرا بگذرید. انرژی خود را صرف کارهای مهم‌تر کنید.

۵. پرسشگری را جایگزین اتهام‌زنی کنید

همواره در گفت‌وگو با شخص خطاکار یا مدیران، به‌جای طرح اتهام، لحنی پرسشگرانه داشته باشید. به‌جای اینکه بگویید فلانی ایده یا طرح مرا دزدیده، با تعجب از نبود اسم خود در طرح ارائه‌شده صحبت کنید؛ اینکه چگونه در انجام کار مشارکت کرده‌اید و چقدر تعجب کرده‌اید که نامی از شما برده نشده است.

توصیه متخصصان منابع انسانی

برای فهم بهتر موضوع، نمونه‌ای از پرسش کارمندی که کارش به نام دیگری زده شده است و پاسخ متخصص منابع انسانی را در این بخش مطرح کرده‌ایم.

‌پرسش کارمند

یکی از همکاران ما کارش هماهنگی و مدیریت بخش‌های مختلف است و کارها را ما انجام می‌دهیم. وقتی مدیر او را تشویق می‌کند، احساس می‌کنم که ما نادیده گرفته می‌شویم. آیا باید همکاری خود با او را کم کنم یا اینکه از او بخواهم نام ما را نیز هنگام ارائه کار بیاورد؟

پاسخ متخصص منابع انسانی

اینکه از ما قدردانی و کارمان دیده نشود، ناامیدکننده است. وقتی کسی بخواهد کار ما را به نام خودش بنویسد هم ناراحت‌کننده‌ است. اما بهتر است به‌جای عقب‌کشیدن و کارشکنی، دنبال روش‌های دیگری برای حل مسئله باشید.

ابتدا عصبانیت خود را مهار کنید. هنگام خشم تصمیمی نگیرید یا اقدامی نکنید. سپس از خود بپرسید آیا همکارم می‌فهمد که مطرح‌نکردن نام‌های افراد دخیل در کار ما را ناراحت می‌کند یا نه. آیا او عمدا چنین می‌کند یا صرفا از سر بی‌اطلاعی؟

با او حرف بزنید. شاید او نزد مدیران در خفا به نقش شما در پروژه اشاره می‌کند. تا زمانی که از او نپرسید، مطمئن نمی‌شوید که قضیه چیست. حتما هنگام صحبت‌کردن با او به‌جای لحن اتهام‌آمیز، لحن پرسشگرانه داشته باشید. مثلا بگویید «به نظر می‌رسد که مدیر متوجه نقش ما در انجام کار نشده. آیا به او اطلاع دادی که ما هم در کار نقش داشتیم؟» اگر او متوجه شد که شما را نادیده گرفته است، می‌توانید از او بخواهید تا مدیر را در جریان بگذارد. اگر درخواست شما را نپذیرفت یا حتی نقش شما را انکار کرد، خودتان باید با مدیر صحبت کنید. مثلا بگویید «خوشحالم از کاری که من در آن نقش داشتم، خوشتان آمد.»

توصیه آخر

اگر بعد از گذراندن همه این مراحل و رعایت نکات گفته‌شده و حتی شکایت به مدیر، همچنان کارتان به نام دیگران زده می‌شود، باید به فکر تغییر شغل باشید. شاید شما گرفتار محیط کاری سمی شده‌اید. محیطی که در آن دزدیدن کار دیگران به عادت تبدیل شده باشد، جای مناسبی برای کارکردن نیست.

تجربه شما

شما چه تجربه‌ای در این خصوص دارید؟ تابه‌حال شده که همکارتان کار شما را به پای خود بنویسد؟ برخورد شما چه بود و مسئله درنهایت چگونه حل شد؟ نظرات و تجربیات خود را با ما و سایر خوانندگان به اشتراک بگذارید.

یکی از اصطلاحات سیاسی که ممکن است آن را زیاد شنیده باشید، توتالیتاریسم است. تابه‌حال به این فکر کرده‌اید که معنای توتالیتاریسم چیست یا به چه حکومت‌هایی توتالیتر می‌گویند؟ آیا تابه‌حال جامعه ایرانی حکومت‌هایی تمامیت‌خواه داشته است؟ برای رسیدن به پاسخ چنین سؤالاتی و بررسی موضوع توتالیتاریسم ایران باید با مفهوم این اصطلاح سیاسی بیشتر آشنا شوید. در ادامه، هرآنچه را باید درباره توتالیتاریسم بدانید توضیح می‌دهیم.

معنای توتالیتاریسم چیست؟

توتالیتاریسم (Totalitarianism) یا تمامیت خواهی که اغلب افراطی‌ترین شکل اقتدارگرایی در نظر گرفته می‌شود، به شکلی از حکومت می‌گویند که آزادی فردی را مجاز نمی‌داند. حکومت تمامیت‌خواه همواره تلاش می‌کند از طریق اجبار، ارعاب و سرکوب تمام جنبه‌های عمومی و خصوصی زندگی افراد را به نفع خود کنترل کند. رهبران حکومت‌های تمامیت‌خواه معمولا افراد مستبد و دیکتاتوری هستند که وفاداری بی‌‌چون‌وچرا می‌خواهند و افکار عمومی را از طریق پروپاگاندا در رسانه‌های خود کنترل می‌کنند.

جورج اورول در کتاب «۱۹۸۴»، زندگی زیر چتر توتالیتاریسم را به‌خوبی توصیف می‌کند. در این کتاب، اوبراین (بازجوی پلیس اندیشه) به شخصیت اصلی یعنی وینستون اسمیت می‌گوید:

اگر تصویری از آینده می‌خواهی، چکمه‌ای را تصور کن که برای همیشه به صورت انسانی لگد می‌زند.

ویژگی‌های حکومت توتالیتر چیست؟

۱. تغییراتی به‌نفع حکومت

توتالیتاریسم اغلب با استفاده از دیکتاتوری، استبداد و خودکامگی نهادهای جدیدی را جایگزین نهادهای سیاسی می‌کند و تمام سنت‌های قانونی، اجتماعی و سیاسی را از بین می‌برد. حکومت تمامیت‌خواه هدف خاصی مانند صنعتی‌شدن یا تسخیر یک سرزمین را دنبال می‌کند و در این راه تمام منابع موجود را به کار می‌گیرد.

۲. برخورد سخت‌گیرانه با مخالفان

این حکومت از هر چیزی که ممکن است او را به هدفش نزدیک‌تر کند، حمایت می‌کند و هرچه را ممکن است جلوی راه او را بگیرد مردود می‌داند. همین حساسیت بیش‌ از اندازه نیز باعث می‌شود که در ایدئولوژی توتالیتاریسم همه‌چیز را بر اساس هدف نهایی تفسیر کنند و برای ازبین‌بردن موانع و کسانی که با دولت درگیر می‌شوند، دلیل‌تراشی شود.

حکومت تمامیت‌خواه با استفاده از حمایت مردمی اختیارات خود را به وسیع‌ترین شکل ممکن گسترش می‌دهد. به هرگونه مخالفتی نیز القاب شیطانی می‌دهد و اختلافات سیاسی داخلی را جایز نمی‌داند. از آنجایی که رسیدن به هدف نهایی تنها اساس ایدئولوژیک تمامیت خواهی است، هرگز نمی‌توان به تلاش حکومت برای رسیدن به آن هدف واکنش نشان داد.

۳. تخریب ساختار اجتماعی

حکومت تمامیت‌خواه نهادها و سازمان‌های اجتماعی سنتی را دلسرد و سرکوب می‌کند. درنتیجه بافت اجتماعی تضعیف می‌شود و مردم به پیوستن به جنبشی واحد و یکپارچه تمایل پیدا می‌کنند. در چنین حکومتی، مشارکت در ساختارهای دولتی ابتدا تشویق و بعد الزامی می‌شود. پیوندهای قدیمی مذهبی و اجتماعی نیز جای خود را به پیوندهای ساختگی با دولت و ایدئولوژی آن می‌دهند. با کاهش کثرت‌گرایی و فردگرایی، بیشتر مردم ایدئولوژی حکومت تمامیت‌خواه را می‌پذیرند. تنوع بی‌نهایت در تمام جنبه‌های زندگی افراد از بین می‌رود و جای خود را به تبعیت گروهی یا حداقل رضایت افراد از باورها و رفتاری که حکومت تأیید می‌کند می‌دهد.

۴. خشونت سازمان‌یافته

در حاکمیت تمامیت‌خواه، خشونت سازمان‌یافته گسترده مجاز و حتی گاهی ضروری می‌شود. اگر هم دلیل آن را بپرسید، به تعهد اصلی به ایدئولوژی حکومتی و دنبال‌کردن هدف نهایی آن اشاره می‌کنند.

در آلمان نازی و اتحاد جماهیر شوروی استالین، برخی از طبقه‌ها یا گروه‌های اجتماعی مانند یهودیان و کولاک‌ها را اذیت و آزار می‌دادند و برای نابودی آنها از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌شد. در این حکومت‌ها، چنین افرادی را به همکاری با دشمن خارجی متهم می‌کردند و مسبب مشکلات حکومت می‌دانستند. از این طریق، افکار عمومی علیه این افراد برانگیخته می‌شد و دیگر مهم نبود که نیروی نظامی یا پلیس با این افراد چه برخوردی داشته باشد.

۵. عملکرد متفاوت پلیس

در حکومت تمامیت‌خواه عملکرد پلیس اغلب به چیزی شباهت دارد که در یک دولت پلیسی اتفاق می‌افتد، بااین‌حال تفاوتی مهم آن را از این نوع حکومت متمایز می‌سازد. در حکومت پلیسی، رویه‌های ثابت و شناخته‌شده‌ای وجود دارد. در توتالیتاریسم، پلیس خارج ار محدودیت‌های قانونی عمل می‌کند و اقداماتش هدفمند پیش‌بینی‌ناپذیر است.

۶. تبعیت اجباری از ایدئولوژی حکومتی

نظام های توتالیتر در طول حیات خود تمام شهروندان را به پذیرش و خدمت به یک ایدئولوژی آخرالزمانی ملزم می‌کنند. بر اساس این ایدئولوژی باید نظم مخفیانه و فاسد قدیمی از بین برود تا جامعه‌ای جدید و آرمانی با نژادی اصیل جایگزین آن شود. در این حکومت تمام جهت‌گیری‌های سیاسی مانند لیبرالیسم، سیاست‌های محافظه‌کارانه و حتی عوام‌گرایی نادیده گرفته می‌شوند و همه باید تابع بدون قید و شرط رهبری باشند.

۷. کنترل رسانه‌ها توسط دولت

حکومت‌های توتالیتر تمام رسانه‌های جمعی از جمله هنر و ادبیات را کنترل می‌کنند. حکومت از این طریق می‌تواند جریان دائمی پروپاگاندا را شکل دهد که مدام جنگ روانی به راه می‌اندازد و اجازه نمی‌دهد مردم از وضع زندگی فلاکت‌بار خود ناامید شوند. این پروپاگاندا اغلب مملو از عبارات کلیشه‌ای و گیج‌کننده است. نمونه این شعارهای کلیشه‌ای را در رمان «۱۹۸۴» می‌خوانیم:

جنگ صلح است. آزادی بردگی است. جهل قدرت است.

۸. نظارت شدید دولتی بر اقتصاد

حکومت‌های تمامیت‌خواه برای پیشبرد اهداف نظامی و غارت‌گرانه خود، مالکیت و کنترل همه‌جانبه بخش‌های مختلف اقتصادی از جمله سرمایه‌گذاری و ابزارهای تولید را در دست دارند. بنابراین سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی خصوصی غیرممکن می‌شوند. زیر سایه چنین حکومت‌هایی، مردم اجازه اندیشه مستقل و تلاشی را که لازمه نظام سرمایه‌داری است ندارند و فقط آزادند که بر پیشبرد اهداف ایدئولوژیک حکومت تمرکز کنند.

تفاوت تمامیت خواهی و اقتدارگرایی

توتالیتاریسم و اقتدارگرایی هر دو به ازبین‌رفتن تمام اشکال آزادی فردی منجر می‌شوند، اما روش این دو حکومت با هم متفاوت است. حکومت‌های اقتدارگرا معمولا به‌روشی منفعلانه مانند پروپاگاندا تلاش می‌کنند اطاعت داوطلبانه و کورکورانه شهروندان را به دست آورند. در مقابل، حکومت توتالیتر برای کنترل زندگی خصوصی و سیاسی شهروندان از تدابیر افراطی مانند نیروهای پلیس مخفی و زندان استفاده می‌کند.

همچنین حکومت توتالیتر معمولا خواهان وفاداری عملی مذهبی به یک ایدئولوژی به‌شدت سازمان‌یافته است، اما حکومت اقتدارگرا این‌طور نیست. حکومت اقتدارگرا برخلاف حکومت توتالیتر، برای وادارکردن مردم به تبعیت و دنبال‌کردن اهداف خود قدرت محدودی دارد.

توتالیتاریسم با فاشیسم چه تفاوتی دارد؟

گاهی این دو مفهوم با هم اشتباه گرفته می‌شوند، در حالی که این دو شکل از اقتدارگرایی با هم تفاوت‌هایی دارند.

فاشیسم یک ایدئولوژی سیاسی بسیار قدیمی‌تر از توتالیتاریسم است. در حکومت فاشیستی، عقده برتری و احساس ترس از دشمنان فرضی نژاد یا ملت در میان شهروندان ترویج می‌شود. این حکومت از تمام مردم می‌خواهد تا پشت‌سر رهبران بایستند تا یا از هویت برتر خود محافظت کنند یا دشمنان فرضی را شکست بدهند. پروپاگاندای حکومت فاشیستی وفاداری بی‌چون‌وچرا به رهبران را ماهرانه تبلیغ می‌کند.

در حکومت فاشیستی، نیروهای پلیس مخفی یا نیروهای آموزش‌دیده احزاب خودی جاسوسی شهروندان را می‌کنند و آنها را از تفکر، سخنرانی، تبلیغات یا فعالیت‌های ضدحکومتی بازمی‌دارند. فاشیست‌ها به‌شدت با دموکراسی واقعی که از حقوق طبیعی و آزادی‌های مدنی افراد حمایت می‌کند، مخالف‌اند، اما گاهی اوقات از راه‌های دموکراتیک به قدرت می‌رسند.

آخرین و مهم‌ترین تفاوت حکومت توتالیتر و فاشیست نیز به طرز فکر آنها درباره سلطه چندملیتی مربوط می‌شود. بیشتر حکومت‌های توتالیتر فعالیت‌های خود را به مرزهای جغرافیایی کشورهای تحت‌کنترل خود محدود کرده‌اند، اما حکومت‌های فاشیستی اغلب جاه‌طلبی‌های امپریالیستی را در سر می‌پرورانند.

پساتوتالیتر چیست؟

یکی دیگر از مفاهیمی که احتمالا درباره تمامیت‌ خواهی زیاد می‌شنوید، پساتوتالیتر است. واتسلاف هاول در کتاب «قدرت بی‌قدرتان» مفهوم پساتوتالیتر را توضیح می‌دهد. او در این کتاب زندگی در اروپای شرقی کمونیستی دهه ۱۹۷۰ میلادی را شرح می‌دهد و آن را هزارتویی از نفوذ، سرکوب، ترس و خودسانسوری می‌داند که تمام افراد را با ساکت‌کردن، تحریف و برچسب‌گذاری در خود فرومی‌برد.

نمونه‌های تاریخی حکومت توتالیتر

بیشتر حکومت‌های تمامیت‌خواه تاریخ در طول دوران پرهرج‌ومرج بعد از جنگ جهانی اول تشکیل شدند. در اوایل دهه ۱۹۲۰، بنیتو موسولینی (فاشیست ایتالیایی) اصطلاح توتالیتر را برای توصیف دولت جدید فاشیستی ایتالیا ابداع کرد. سایر نمونه‌های نظام‌های تمامیت‌خواه آن زمان عبارت‌اند از:

• اتحاد جماهیر شوروی به‌رهبری جوزف استالین؛
• آلمان نازی در زمان آدولف هیتلر؛
• جمهوری خلق چین در دوران حکومت مائوتسه تونگ.

کره شمالی؛ نمونه حکومت تمامیت‌خواه امروزی

به‌اعتقاد بسیاری از پژوهشگران و صاحب‌نظران، در حال حاضر کره شمالی و اریتره در شرق آفریقا تنها کشورهایی هستند که حکومت توتالیتر دارند. کره شمالی در سال ۱۹۴۸ به‌عنوان جمهوری دموکراتیک خلق کره به رسمیت شناخته شد و در حال حاضر ماندگارترین حکومت توتالیتر جهان محسوب می‌شود.

در حال حاضر، کیم جونگ اون بر کره شمالی حکومت می‌کند. او توانسته با ارعاب مردم در حکومت باقی بماند. پروپاگاندای گسترده نیز برای حمایت از ایدئولوژی حکومت جوچه در کره برقرار است. قانون اساسی کره شمالی وعده حقوق بشر می‌دهد، اما آزادی بیان در این کشور محدود شده است و مردم تحت نظارت شدید حکومت زندگی می‌کنند.

کتاب توتالیتاریسم

هانا آرنت در کتاب توتالیتاریسم خود ابتدا ماجرای یهودی‌ستیزی در اروپای مرکزی و غربی در دهه ۱۸۰۰ را شرح می‌دهد، سپس امپریالیسم استعماری اروپایی شکل‌گرفته از سال ۱۸۸۴ تا آغاز جنگ جهانی اول را بررسی می‌کند.

کتاب توتالیتاریسم هانا آرنت با تمرکز بر ۲ شکل واقعی حکومت توتالیتر معاصر یعنی آلمان نازی و روسیه استالینی ماهرانه نشان می‌دهد که اینها ۲ روی ۱ سکه‌اند. او به‌جای مخالفت با فلسفه‌های چپ و راست، نهادها و عملکرد جنبش‌های تمامیت‌خواه را بررسی می‌کند. از این نقطه‌نظر نیز درباره تبدیل طبقات اجتماعی به توده‌ها، نقش پروپاگاندا در برخورد با جهان غیرتوتالیتر و استفاده از ترور و انزواطلبی به‌عنوان پیش‌شرط‌های سلطه کامل حکومت بحث می‌کند.

کلام آخر

تمامیت خواهی شکل پیشرفته‌تر استبداد و دیکتاتوری است. این شکل از اداره کشور اغلب با حکومت‌های فاشیستی و اقتدارگرا مقایسه می‌شود. تمامیت‌خواهان از ابزارهای مختلف مانند سرکوب مردم، کنترل رسانه‌ها و خشونت‌ سازمان‌یافته برای رسیدن به اهداف خود استفاده می‌کنند.

در این مقاله، ویژگی‌های تمامیت‌ خواهی را توضیح دادیم. به‌نظر شما بهترین راه مقابله با این طرز فکر چیست؟

جلسات خود را به موثرترین شکل ممکن مدیریت کنید.
و از اتلاف هزاران ساعت زمان در سازمان جلوگیری کنید.