کارگری احساسی یا کار عاطفی به نیرو و انرژی لازم برای مدیریت و تظاهر احساسات در زندگی حرفه‌ای و شخصی اشاره دارد. لبخند گرم نماینده خدمات مشتری یا همدردی پزشک معالج نمونه‌هایی از این پدیده محسوب می‌شوند. در جامعه امروزی کارگری احساسی جزئی جدایی‌ناپذیر از زندگی همه شده و بر موقعیت‌های اجتماعی، کاری و روابط تأثیر می‌گذارد.

تعریف کارگری احساسی

آرلی هوچیلد، جامعه‌شناس مشهور، اولین بار در سال ۱۹۸۳ عبارت کارگری احساسی را به کار برد. در ابتدا این مفهوم تنها به محیط کار محدود بود، اما امروزه معنای گسترده‌تری یافته است. کارگری احساسی به کار‌هایی گفته می‌شود که بدون چشم‌داشت و پاداشی برای برطرف کردن نیاز یا راضی کردن دیگران در محیط‌های کاری، اجتماعی و شخصی انجام می‌گیرند. فرد دچار کارگری احساسی، احساسات واقعی خود را سرکوب کرده و به‌گونه‌ای رفتار می‌کند که دیگران حس بهتری داشته باشند.

مثال‌های کار عاطفی در زندگی روزمره

افراد در موقعیت‌های گوناگون کارگری احساسی انجام می‌دهند. رایج‌ترین مثال‌ها عبارت‌اند از

صنعت خدماتی و رفاه‌ی کارمندان موظف‌اند رفتاری دوستانه و مثبت با مشتری و ارباب رجوع داشته باشند، حتی اگر محیط کاری خوشایند نباشد یا مشتریان رفتار نامناسبی داشته باشند.

خدمات درمانی از کارکنان حوزه درمان انتظار می‌رود با بیماران همدردی کنند و نیاز‌های آن‌ها را برطرف سازند. دانشجویان پزشکی یاد می‌گیرند عکس‌العمل‌های احساسی خود را در مواجهه با بیماران مهار کنند و رفتار حرفه‌ای نشان دهند.

مدیریت رهبران برای تأثیرگذاری بر احساسات، انگیزه و کارکرد کارمندان از کارگری احساسی بهره می‌برند. برای مثال در موقعیت‌های بحرانی باید خود را خوش‌بین نشان دهند تا کارمندان دچار وحشت نشوند.

زندگی شخصی افراد برای رضایت فرزندان یا شریک زندگی از کارگری احساسی استفاده می‌کنند. مادران اغلب انتظار می‌رود پرورش فرزند، برآوردن نیاز‌ها و مدیریت گفتگو‌های احساسی مهم را به تنه‌ایی بر عهده بگیرند.

شبکه‌های اجتماعی در گروه‌ها، نظرات یا مکالمات شخصی افراد ممکن است از کارگری احساسی بهره‌برند. برای مثال وقتی فردی در فضای مجازی نژادپرستی را هدف قرار دهد، طرف مقابل ممکن است اصرار کند تا علت را بفهمد و سپس سعی کند نیت خوب خود را اثبات سازد.

انواع کارگری احساسی

بر اساس نظریه هوچیلد، کارمندان از دو روش برای ابراز احساسات استفاده می‌کنند تظاهر سطحی و تظاهر عمیق.

تظاهر سطحی کارمند احساسی را ابراز می‌دهد که با حس درونی‌اش متفاوت است. برای مثال ممکن است حال خوشی نداشته باشد، اما برای رضایت مشتری ناچار شود لبخند بزند.

تظاهر عمیق کارمندان تلاش می‌کنند حس واقعی خود را متحول کنند و چیزی را که انتظار می‌رود ابراز کنند، جایگزین حس واقعی خود سازند.

کارگری احساسی در زنان

بانوان، به‌ویژه در خانواده، بیش از هر گروه دیگری در معرض کار عاطفی قرار می‌گیرند. جامعه همچنان انتظار دارد زنان بار احساسی مسائل گوناگون را به دوش بکشند و احساسات اعضای خانواده را مدیریت کنند. با وجود تحولات اجتماعی، همچنان بسیاری ماموریت‌های خانگی مانند توجه به مناسبت‌ها، انجام کار‌های خانه، تهیه کادو، آرام کردن کودک یا مراقبت از پدرشوهر مریض بر دوش زنان است. این کار‌ها هم از نظر عاطفی و هم جسمانی نیازمند حمایت از دیگران هستند.

علاوه بر این، مشاغلی که نیازمند کارگری احساسی بالا هستند، مانند خدمات درمانی، کار اجتماعی، مراقبت از کودکان و خدمتکاری، بیش‌تر توسط زنان انجام می‌شود. کارگری احساسی به‌خودی‌خود چیز بدی نیست، اما بسیاری با اینکه بار آن بیش‌تر بر دوش زنان است، موافق نیستند و در تلاش برای تغییر این وضعند.

تأثیرات کارگری احساسی

ساده‌ترین و رایج‌ترین تأثیر کار عاطفی، کلافگی و فرسودگی است. مدام رفتار کردن به‌گونه‌ای که به مذاق دیگران خوش آید، برای هر فردی خسته‌کننده است. این نوع کارگری در کارمندانی که با چشم‌پوشی از حس واقعی باید احساسات مثبت ابراز کنند، در درازمدت می‌تواند به مشکلات هویتی منجر شود. نیاز کارمند نادیده گرفته شده و تمرکز صرف بر نیاز ارباب رجوع تعادل را بر هم می‌زند.

البته کارگری احساسی مزایایی نیز دارد. بسیاری از خدمات‌رسانی به دیگران حس رضایت می‌یابند. نکات منفی بیش‌تر درباره تظاهر سطحی صدق دارد که فرسودگی احساسی را به دنبال دارد، اما با تظاهر عمیق می‌توان به رضایت شغلی، رضایت مشتری و کارکرد کاری بهتر رسید. به زبان ساده، اگر شما بتوانید احساسات مورد نیاز را در محیط کاری واقعا تجربه کنید، دیگر نیازی به تظاهر در مواجهه با ارباب رجوع نخواهید داشت.

راهکار‌های مقابله با فرسودگی احساسی

درست است که کارگری احساسی در درازمدت به فرسودگی احساسی می‌انجامد، اما راه‌هایی برای پیشگیری وجود دارد. اگر در محیط کار سختی‌های ناشی از کارگری احساسی را تجربه می‌کنید، بهتر است با تمرین کافی به سمت تظاهر عمیق بروید. اگر در محیط خانه حس می‌کنید بار احساسی همه اعضای خانواده روی دوش شماست، می‌توانید به مشاور مراجعه کنید تا راهکار مناسب پیش رو قرار گیرد.

شما تا چه حد دچار کارگری احساسی هستید؟ آیا این موضوع به نفع شما بوده یا باعث خستگی شده است؟

دوستی در محیط کار مانند شمشیر دو لبه عمل می‌کند و می‌تواند مزایای فرا‌وانی داشته باشد یا آسیب‌های جدی به فرد و سازمان بزند. به همین دلیل ضروری است به این پرسش پاسخ دهیم که چگونه روابط دوستانه در محل کار را برقرار کنیم و از مزایای آن بهره‌مند شویم بدون اینکه دچار آسیب‌های آن گردیم. در این گزارش پس از بررسی مزایا و معایب دوستی در محیط کار، هفت پیشن‌هاد کاربردی برای مدیریت این روابط ارائه شده است.

مزایای دوستی در محیط کار

مزایای دوستی در محیط کار بسیار گسترده‌اند. این روابط می‌توانند بستر ساز تشکیل محیطی حمایتی شوند که در آن حس تعلق را تجربه کنیم. در سال ۲۰۰۸، موسسه نظر‌سنجی گالوپ پژوهشی در این زمینه انجام داد که بر اساس نتایج آن، دوستی کارکنان در محل کار نتایج مثبتی برای کسب‌وکار‌ها داشته است. افزایش اعتماد متقابل بین همکاران، همکاری دوطرفه و کاهش استرس از جمله این مزایا بودند.

تمام این عوامل خلاقیت و نوآوری در محیط کار را تقویت می‌کنند. وقتی به همکارانی که مانند دوستان ما هستند اعتماد داشته باشیم، راحت‌تر می‌توانیم ایده‌های نو را بیان و آزمایش کنیم. از منظر دیگر با همه‌گیری کرونا و شرایط دشواری که در محیط کار برای بسیاری از مشاغل ایجاد کرد، وجود دوستان در آنجا به حفظ روحیه کارکنان در آن شرایط سخت کمک کرد.

مطابق جدید‌ترین تحقیقات گالوپ، کارکنان دارای دوستی در محیط کار در دوران‌های سخت کاری تمایل بیش‌تری به ماندن در سازمان دارند. پژوهشی دیگر در سال ۲۰۱۹ نشان می‌داد که دوستی در محیط کار می‌تواند امنیت روانی کارکنان و اشتراک دانش و مهارت بین آن‌ها را تقویت نماید.

از منظر دیگر، دوستی در محیط کار برای خودمان نیز سودمند است. بخشی از هویت ما در محیط کار شکل می‌گیرد، به همین دلیل داشتن دوست یا دوستانی در آن محیط جهت غنای هویت و شادکامی کلی ما می‌باشد.

معایب دوستی در محیط کار

این نوع دوستی علاوه بر مزایا، می‌تواند آسیب‌ها و چالش‌هایی برای فرد و کل سازمان ایجاد کند. شایعه‌پراکنی، آزار‌های جنسی و پارتی‌بازی، سوگیری به نفع دوست در زمان ارزیابی عملکرد او از مهم‌ترین آسیب‌های دوستی در محیط کار به شمار می‌روند. محققان مختلف در پژوهش‌های خود بخش‌هایی از این آسیب‌ها را شناسایی کرده‌اند که در ادامه به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم.

۱. شایعه‌پراکنی و غیبت

شایعه‌پراکنی و غیبت می‌تواند باعث ایجاد دو‌دستگی و از بین رفتن اعتماد بین همکاران شود.

۲. شوخی‌های نامناسب

شوخی‌ها بسته به نحوه انجام، می‌توانند به روابط همکاران آسیب برسانند. برای مثال اگر شوخی‌های جنسیتی در محیطی ترویج یابند، برخی از همکاران بین دو گزینه همراه‌ی با این شوخی‌ها یا کنار گذاشته شدن از سوی گروه دچار مشکل می‌شوند. در نتیجه دو‌دستگی بین همکاران شکل می‌گیرد که می‌تواند تا حدی پیش برود که بر تعامل‌های محیط کار و ترقی فرد تأثیر بگذارد.

۳. آزار‌های جنسی

آزار‌های جنسی نیز ممکن است ابتدا با دوستی آغاز شوند، اما با گذشت زمان به معضلی برای فرد آزارشده و سازمان تبدیل گردند.

۴. پارتی‌بازی

پارتی‌بازی و سوگیری در قضاوت به نفع دوستان در محیط کار نیز یک مسئله مهم است. برای مثال تصور کنید مشتری از محصول یا خدمات ارائه‌شده راضی نباشد. اگر مسئول بررسی این موقعیت با همکار مسئول مشتری دوست باشد، آیا می‌تواند بین رابطه کاری و دوستی خود تفکیک قائل شده و به درستی قضاوت کند؟

۵. به خطر افتادن نظام بالیاقت‌سالاری

یکی از مهم‌ترین عوامل بقای هر سازمان دقت به بالیاقت‌سالاری است. یعنی هر فرد بر پایه توان‌مندی‌ها، مهارت و عملکرد خود در جایگاه مناسب سازمان قرار گیرد. دوستی در محیط کار می‌تواند نظام بالیاقت‌سالاری را با چالش روبرو سازد. احتمالا مثال معروف شرکت نفتی انرون را شنیده‌اید که به علت همین روابط دوستانه و باندبازی دچار فساد سازمانی شد. دوستی و روابط پشت‌پرده بین دوستان در محیط کار می‌تواند دیگران را نیز ناامید کند. برای مثال اگر ببینید که با وجود تلاش‌ها و توان‌مندی‌ها تنها افراد متصل به رئیس یا مدیر ارتقا می‌یابند، حس تعلق و انگیزه خود برای کار را از دست می‌دهید. با گذشت زمان این مسئله فرهنگ سازمانی سالم را مختل کرده و به فساد ساختاری و افت عملکرد کلی سازمان منجر می‌شود.

چگونه مرز رابطه حرفه‌ای و دوستی در محیط کار را مراعات کنیم؟

چگونه با دوستان خود در محیط کار تعامل کنیم بدون اینکه دچار آسیب‌های احتمالی ناشی از آن شویم؟ پژوهشگران برای مرزگذاری بین رابطه دوستانه و حرفه‌ای در محیط کار چهار اصل را بیان می‌کنند

• پرهیز از تعامل‌های دوستانه در محیط کار به معنای پرهیز عامدانه از تعامل دوستانه با دوستان؛
• تمرکز مجدد غیر‌مستقیم بر رابطه حرفه‌ای به معنای بازگرداندن تعامل از حالت دوستانه به حالت حرفه‌ای؛
• تمرکز مجدد مستقیم بر رابطه حرفه‌ای به معنای درخواست از دوستان برای رفتار حرفه‌ای؛
• نگهداری مرز‌های شخصی و شفافیت به معنای مذاکره در مورد مرز‌های رابطه حرفه‌ای و دوستانه و لزوم برقراری و حفظ فاصله این دو.

بر مبنای این چهار اصل، در ادامه هفت پیشن‌هاد کاربردی را آورده‌ایم.

۱. در مورد مرز دوستی خود با همکار خودتان مذاکره کنید

دوستی‌ها زمانی پایدار می‌مانند که طرفین درک درستی از شکل و نوع دوستی خود داشته باشند. تنها راه رسیدن به این درک، گفت‌وگوی شفاف و متقابل است. وقتی هر دو طرف یکدیگر را بفهمند، کمتر دچار کاری می‌شوند که باعث هم‌خوردن رابطه‌شان شود.

۲. به دنبال تشکیل فضایی امن برای مشارکت همه اعضا باشید

اگر تعدادی دوست قدیمی در محیط کار دارید، بهتر است فضای تازه‌وارد‌ها را نیز داشته باشید. آن‌ها را به دورهمی‌های خود دعوت کرده و فضایی بسازید تا آن‌ها نیز به شما و دیگر همکاران قدیمی اعتماد کنند.

۳. به چیز‌هایی که دوستی شما را پایدار نگه می‌دارد، دقت کنید

هر شکلی از دوستی بر پایه اعتماد متقابل بنا شده است. در محیط کار نیز اعتماد بین کارکنان یا بین کارکنان و مدیران عاملی مهم در پیشبرد کار‌هاست. به همین دلیل به عواملی فکر کنید که دوستی بین شما و همکار خود را محکم می‌کند. مراقب باشید تا آن‌ها را نقض نکنید. در غیر این صورت اعتماد بین شما از بین خواهد رفت.

۴. اصالت و یکپارچگی شخصیت خود را حفظ کنید

گفتن آن راحت‌تر از انجام دادن است، اما شما نباید هویت و شخصیت خود را قربانی دوستی‌های ساختگی در محیط کار کنید. به ارزش‌ها، هنجار‌ها و آنچه هستید احترام بگذارید.

۵. نیازی نیست با همه در محیط کار دوست شوید

واقعا نیازی نیست با همه همکاران در محیط کار دوست شوید. با فردی در محیط کار دوست شوید که از نظر فکری و شخصیتی بیش‌تر به او نزدیک هستید. با سایرین می‌توانید رابطه‌ای حرفه‌ای و مناسب بر پایه منافع مشترک و اهداف سازمانی برقرار کنید.

۶. از شایعه‌پراکنی پرهیز کنید

به هیچ وجه در غیبت و شایعه‌پراکنی داخل نشوید. فرا‌موش نکنید احتمالا شما با افرادی در محیط کار دوست شوید که آن‌ها با یکدیگر دوست نباشند. از سخن‌گویی در غیبت پرهیز کنید.

۷. مراقب فاصله بین رئیس و کارمند باشید

اگر رهبر یا رئیس یک مجموعه هستید، حتما مراقب حفظ فاصله خود با کارکنان باشید. برای مثال اگر قرار است دورهمی کاری برگزار شود، از همه دعوت کنید تا در مراسم شرکت کنند. استثنا قائل نشوید، در غیر این صورت ریسک افت اعتماد و شایعه‌پراکنی را به جان می‌خرید.

از تجربه خود بگویید

شما چه تجربه‌های تلخ و شیرینی از دوستی در محیط کار دارید؟ آیا موافق دوستی در این محیط هستید؟ نظرات و تجربیات خود را با ما در میان بگذارید.

محیط کاری را تصور کنید که در آن به ایده‌های شما گوش داده می‌شود و ارزش آن‌ها محسوب می‌گردد، چالش‌ها با دیدگاه بلندمدت مورد بررسی قرار می‌گیرند. محیط کار مثبت دقیقا این ویژگی‌ها را دارا است و برای دستیابی به موفقیت شغلی باید چنین فضایی را شناسایی کرد. نوع ماموریت اهمیت ندارد، بلکه رشد، پیروزی و لذت واقعی از انجام کار تعیین‌کننده است. در چنین محیطی غم روز شنبه معنای خود را از دست می‌دهد و تعادل بین زندگی و کار تنها یک رویا نمی‌ماند.

محیط کار مثبت چیست؟

به طور کلی محیط کار مثبت فضایی است که در آن حس حمایت و ارزش‌مندی برقرار است، ارتباطات صادقانه و مبتنی بر پذیرش وجود دارد، همه نقش مثبتی ایفا می‌کنند و به آن‌ها احترام گذاشته می‌شود. قطعا هر فردی دیدگاه متفاوتی درباره محیط کار خوب دارد. برای برخی افراد محیط کار خوب به معنای ساعات کاری انعطاف‌پذیر و امکان دورکاری است، در حالی که برای دیگران به معنای داشتن تیمی است که هوای آنان را دارد و رئیسی که واقعا به ایده‌هایشان گوش می‌دهد.

مسئله مهم دیگر این است که فرد در محیط کار خود حس مفید بودن داشته باشد. در محیط کار سالم، همه نقش مؤثری دارند و فارغ از سابقه، خود را جزوی از تیم می‌دانند. نباید جنبه سرگرمی و دوستی در محیط کار فرا‌موش شود، همانند ناهار‌های گروه‌ی، مهمانی‌های اداری یا گفتگو در طول استراحت. این موارد ممکن است جزئی به نظر برسند، اما نقش چشمگیری در دلنشین‌تر شدن فضای کاری دارند. به همین دلیل، با وجود تفاوت نظرات، ویژگی‌های کلی محیط کار خوب شامل احترام، پشتیبانی، ارتباط و فرصت‌های رشد است. چنین فضایی محیطی غیر‌رسمی است که شما هر روز با رضایت در آن حضور می‌یابید و می‌توانید از نظر شغلی و شخصی پیشرفت کنید.

چرا محیط کار مثبت اهمیت دارد؟

محیط کار مثبت برای رضایت کارمندان و سلامت آن‌ها حیاتی است و نقش مهمی در نوآوری، بهره‌وری و موفقیت کلی سازمان‌ها ایفا می‌کند. در ادامه برخی از مزایای آن را بررسی می‌کنیم.

۱. بهبود روحیه و رضایت شغلی

تصور کنید هر روز صبح با اشتیاق برای رفتن به کار بیدار می‌شوید. محیط کار مثبت دقیقا این تأثیر را بر افراد می‌گذارد. در چنین فضایی حس می‌کنید که به شما احترام می‌گذارند، کار شما معنا دارد و از ته دل خوشحالید که عضو یک تیم هستید. این شرایط روحیه را به شدت ارتقا می‌دهد. وقتی رضایت شغلی وجود داشته باشد، شغل دیگر به عنوان یک وظیفه اجباری دیده نمی‌شود، بلکه به بخشی لذت‌بخش و تأثیرگذار از زندگی تبدیل می‌گردد.

۲. افزایش بهره‌وری

کارمندان راضی، کارمندان بهره‌ور هستند. در محیط کار سالم و مثبت، شما بیش‌تر حس انگیزه، تمرکز و انرژی می‌کنید. این حس نه تنها برای خود شما، بلکه برای شرکت نیز سودمند است. وقتی در محیط کار سالمی قرار می‌گیرید، احتمال بیش‌تری وجود دارد که بهترین عملکرد خود را نشان دهید، اهداف خود را محقق کنید و حتی فرا‌تر از آن پیش بروید که نتیجه آن ترقی شغلی خواهد بود.

۳. ترویج همکاری

در محیط کار ایده‌آل، همه به راحتی ایده‌های خود را به اشتراک می‌گذارند، بازخورد می‌دهند و با یکدیگر همکاری می‌کنند. حضور در چنین فضایی مشابه بخشی از یک ماشین به خوبی کارکردن است که در آن همه نقش خود را به درستی ایفا می‌کنند و به شراکت یکدیگر احترام می‌گذارند. نتیجه این کار تیمی، دستیابی به نتایج بسیار است که هرگز با کار انفرادی به دست نمی‌آیند.

۴. پشتیبانی از رشد

فعالیت در محیط کار مثبت تنها برای وضعیت جاری شما خوب نیست، بلکه آینده‌تان را نیز رقم می‌زند. در چنین مکانی افراد به یادگیری و گسترش تشویق می‌شوند؛ چه از طریق آموزش و مربیگری و چه از طریق چالش‌های روزانه، به سمت رشد هدایت می‌شوند. کار کردن تنها به معنای بالا رفتن از نردبان شغلی نیست (گرچه بدون تردید بخشی از آن محسوب می‌شود)، بلکه به عنوان فرد و کارمند نیز رشد می‌کنید.

۱۱ ویژگی محیط کار مثبت

۱. ارتباط صادقانه و شفاف

بنیاد محیط کار مثبت، ارتباط صادقانه و شفاف افراد با یکدیگر است. به عبارت دیگر، کارمندان از تغییرات شرکت و تصمیم‌ها آگاه هستند و می‌توانند هر موضوعی را با مدیران خود در میان بگذارند. این نوع ارتباط برای ایجاد اعتماد و حل سریع‌تر و بهتر اختلاف‌ها منجر می‌شود.

۲. ارزشمند داشتن تعادل بین کار و زندگی

در محیط‌های کار سالم، درک وجود دارد که کارمندان نیز زندگی شخصی دارند و احترام به زندگی شخصی از طریق سیاست‌هایی نظیر ساعات کاری انعطاف‌پذیر، امکان کار از خانه و فرهنگی که مخالف ساعات کاری طولانی است، نشان داده می‌شود. در چنین محیطی پذیرفته شده است که استراحت و داشتن وقت شخصی برای بهره‌وری و سلامت روان حیاتی است.

۳. تحسین تلاش‌ها

تحسین تلاش کارمندان به شکل‌های گوناگون انجام می‌شود از قبیل پاداش مالی، تشویق در حضور دیگران، فرصت‌های پیشرفت شغلی یا حتی کار‌های کوچکی نظیر ارسال یادداشت سپاس. وقتی کارمندان حس کنند تلاش‌هایشان تحسین می‌شود، خود را ارزشمند می‌دانند، انگیزه بیش‌تری خواهند داشت و به شرکت وفادار‌تر خواهند بود.

۴. روابط مثبت با همکاران

تعامل دوستانه و حمایت کارمندان از یکدیگر محیط کار را خوشایند و دلپذیر می‌سازد. چنین محیطی دوستانه است و در آن فعالیت‌های تیم‌سازی انجام می‌شود و افراد مایل به شرکت در رویداد‌های اجتماعی مشترک‌اند. در محیط کار مثبت، روابطی شکل می‌گیرند که فرا‌تر از روابط شغلی هستند.

۵. داشتن رهبران حمایتی

رهبران خوب تنها دستور نمی‌دهند، بلکه راهنمایی می‌کنند، الهام می‌بخشند و حمایت می‌کنند. این سبک رهبری به معنای راهنمایی صریح، ارائه بازخورد سازنده و در دسترس بودن برای گفتگو درباره نگرانی‌ها و ایده‌های کارمندان است. این رهبران به طور فعال تلاش می‌کنند تا برای همه اعضای تیم محیطی امن ایجاد کنند که در آن خود را مهم بدانند.

۶. اهمیت دادن به سلامت کارمندان

شرکت‌هایی که سلامت کارمندان خود را در اولویت قرار می‌دهند، معمولا کارگاه‌های مدیریت استرس، برنامه‌های ورزشی و تست‌های پزشکی برگزار می‌کنند. آن‌ها می‌فهمند که سلامت کارمند تأثیر مستقیمی بر عملکرد شغلی و رضایت کلی او دارد.

۷. محیط کار امن و راحت

محیط کار امن تنها به معنای امنیت فیزیکی نیست، بلکه امنیت روانی نیز اهمیت دارد. کارمندان باید بدون ترس از عواقب منفی، برای بیان افکار و احساسات خود حس راحتی کنند. کار در چنین محیطی نیز باید راحت باشد و ارگونومی در محیط کار اهمیت دارد تا سلامت جسمی کارمندان آسیب نبیند.

۸. تنوع و حس تعلق

یکی از ویژگی‌های محیط کار مثبت، پذیرش تفاوت‌هاست. در چنین فضایی سیاست‌هایی برای برابری افراد گوناگون در زمان استخدام، ترفیع شغلی و تعیین حقوق در نظر گرفته شده است. در این محیط همه کارمندان حس ارزش‌مندی و توان‌مندی می‌کنند تا با تمام وجود و فارغ از پیشینه، به کار حاضر شوند.

۹. مشارکت اجتماعی و مسئولیت اجتماعی

شرکت‌هایی که پروژه‌های خدمات‌رسانی به جامعه یا پایداری زیست‌محیطی را پیش می‌برند، حس غرور و انگیزه را در کارمندان خود پرورش می‌دهند و کارمندان حس می‌کنند عضوی از سازمانی هستند که برای مسائلی فرا‌تر از منافع خود ارزش قائل می‌شود.

۱۰. عملیات شفاف

مراد از شفافیت، گفتگوی صریح درباره سلامت، تغییرات و تصمیم‌های شرکت است. وقتی کارمندان منطق تصمیم‌گیری‌ها و جهت حرکت شرکت را درک کنند، اعتماد شکل می‌گیرد و با اهداف سازمان همسو عمل می‌کنند.

۱۱. ارزشمند داشتن نظر کارمندان

وقتی کارمندان حس کنند ایده‌ها و پیشن‌هاد‌های آن‌ها به دقت بررسی می‌شود، بیش‌تر حس می‌کنند که در موفقیت شرکت نقش دارند و نتیجه آن راه‌حل‌های نوآورانه و پیشرفت فرآیند‌ها است، چون مدیران به دیدگاه‌های گوناگون دقت می‌کنند.

چطور قبل از آغاز شغل، محیط کار مثبت را شناسایی کنیم؟

تشخیص محیط کار سالم قبل از آغاز فعالیت در آن، چالش‌برانگیز است اما غیر‌ممکن نیست. با دقت به نکات زیر می‌توانید اطلاعات کافی کسب کنید تا به طور آگا‌هانه تصمیم بگیرید که آیا محیط کار مورد نظر با انتظارات شما هم‌خوانی دارد یا خیر.

• در این‌ترنت درباره شرکت مورد نظر تحقیق کنید. از وب‌سایت آن شرکت، حساب‌های شبکه‌های اجتماعی و هر‌گونه اخبار درباره فعالیت‌های آن آغاز کنید. جستجوی اطلاعاتی درباره فرهنگ سازمانی، ارزش‌ها و ابتکارات یا برنامه‌های مخصوص کارمندان انجام دهید.
• از جلسه مصاحبه شغلی برای پرسش درباره فرهنگ شرکت و محیط کار بهره‌برداری کنید. پاسخ به سوالاتی نظیر این شرکت چگونه از تعادل بین کار و زندگی حمایت می‌کند؟ و آیا می‌توانید اطلاعاتی درباره فعالیت‌های تیم‌سازی که این شرکت برگزار می‌کند، به من بدهید؟ مفید خواهد بود.
• با کارمندان فعلی و سابق ارتباط برقرار کنید. اگر امکان دارد، با افرادی تماس بگیرید که در حال حاضر در آن شرکت کار می‌کنند یا کار کرده‌اند. آن‌ها می‌توانند اطلاعات ارزش‌مندی را در اختیار شما بگذارند که در منابع رسمی آشکار نمی‌شود.
• اگر فرصت بازدید از محیط کار را داشتید، به فضای آن دقت کنید. آیا کارمندان راضی و متعهد به نظر می‌رسند؟ چگونه با یکدیگر تعامل دارند؟ حس و حال کلی محیط کار اطلاعات زیادی به شما می‌دهد.
• بررسی کنید آیا شرکت مورد نظر جایزه‌ای دریافت کرده است، به خصوص جوایزی که مربوط به فضای کار یا فرهنگ سازمانی باشد.
• اقدامات شرکت در قبال مسئولیت اجتماعی را بررسی کنید. شرکتی که برای مسئولیت‌های اجتماعی و مشارکت اجتماعی ارزش قائل باشد، کارمندان خود را نیز مورد احترام قرار می‌دهد. تأکید بر این مسائل نشان می‌دهد که آن شرکت به مسائلی فرا‌تر از سودآوری دقت می‌کند و محیط کار آینده شما سالم‌تر و کامل‌تر خواهد بود. به همین دلیل جستجوی اطلاعات درباره برنامه‌های مسئولیت اجتماعی یا پروژه‌های اجتماعی آن‌ها انجام دهید.
• تعهد آن‌ها به تنوع نیروی کار را بررسی کنید. شرکت‌هایی که در مورد ایجاد محیط کار مثبت جدی هستند، معمولا سیاست‌های آشکاری برای تنوع نیروی کار و درگیر کردن کارمندان در امور شرکت دارند. وب‌سایت شرکت را بررسی کنید یا در جلسه مصاحبه درباره این مسائل سوال بپرسید.

سخن نهایی

محیط کار شما تأثیر قابل‌توجه‌ی بر حس شما نسبت به شغل می‌گذارد، به همین دلیل مهم است در جایی کار کنید که فضای مثبتی دارد. وقتی در یک محیط کار مثبت مشغول به کار شوید، رضایت بیش‌تری از شغل خود خواهید داشت و بهره‌وری و انگیزه شما افزایش می‌یابد. در این مقاله ویژگی‌های محیط کار مثبت را توضیح دادیم و گفتیم چرا فعالیت در چنین فضایی برای سلامت روان و آینده شغلی شما مهم است.

شما بگویید

چه می‌زان از محیط کار خود راضی هستید؟ ویژگی‌های مثبت محیط کار شما چیست و مدیران چه تدابیری برای بهبود آن در نظر می‌گیرند؟ نظر خود را با ما و دیگر کاربران به اشتراک بگذارید. همچنین اگر این نوشته برایتان سودمند بوده است، می‌توانید آن را برای دوستان خود نیز ارسال کنید.

رفتار‌های و عادت‌های مخرب در محیط کار مانند افترا‌گویی، منفی‌گرایی، بی‌نظمی، اهمال‌کاری، سرزنش و زورگویی، بزرگ‌ترین موانع پیشرفت فردی و هستند. این عادت‌ها نه تنها فرد را از رسیدن به اهدافش باز می‌دارند، بلکه فضای کار را برای تمام اعضای تیم پر از تنش و سمی می‌سازند. در این گزارش، شانزده نمونه از این رفتار‌ها بررسی شده و راهکار‌های مقابله با هر یک ارائه شده است.

۱. کارکردن بی‌وقفه

پشتکار و مسئولیت‌پذیری دو ویژگی کلیدی افراد موفق هستند، اما این به معنای فداکاری بی‌حد از خود نیست. بسیاری از کارکنان تا حد فرا‌موش کردن ناهار و استراحت در انجام وظایف گیر می‌افتند، در حالی که مدیریت صحیح زمان همیشه امکان‌پذیر است. حتی اگر مسئولیت‌پذیر‌ترین فرد هستید، فقط ۱۵ دقیقه کار‌ها را متوقف کنید، به فضای باز بروید، نفس عمیق بکشید و کمی راه بروید. این وقفه کوتاه انرژی از‌دست‌رفته را بازمی‌گرداند.

۲. وقفه‌های بیش از حد

در طرف دیگر، استراحت‌های کوتاه اما مکرر، روند کار را مختل می‌کند، بازده‌ی را کاهش می‌دهد و تنها باعث عقب‌افتادن وظایف می‌شود. اگر به سرعت تمرکز خود را از دست می‌دهید، تعداد وقفه‌ها در روز را محدود کنید؛ برای مثال دو یا سه وقفه ۱۰ دقیقه‌ای برای ناهار، بین‌وعده، چک کردن موبایل و هواخوری کاملا کفایت می‌کند. در ابتدا سخت به نظر می‌رسد، اما با اراده و انگیزه قابل انجام است.

۳. اهمال‌کاری

اهمال‌کاری یا همان امروز و فردا کردن، یکی از خطرناک‌ترین عادت‌ها است که می‌تواند باعث از دست دادن شغل شود. اگر مدیریت زمان را بلد نیستید، بار‌ها در دام پروژه‌های زمان‌دار افتاده‌اید. منتظر معجزه نمانید؛ وظایف را به بخش‌های کوچک تقسیم کنید و برای هر کدام بازه زمانی مشخصی تعیین کنید تا همه کار‌ها در لحظه آخر انباشته نشود.

۴. عدم درخواست پشتیبانی

هر روز در محیط کار با چالش‌های زیادی روبرو می‌شوید که حل انفرادی آن‌ها زمان انجام وظایف روزمره را نمی‌گذارد. کار تیمی به معنای آمادگی همه اعضا برای همکاری و حل چالش‌هاست. از پرسیدن سوال و درخواست کمک شرم نکنید؛ برای حفظ این چرخه، شما هم به سوالات دیگران پاسخ دهید و وقتی نیاز داشتند، یاری‌شان کنید.

۵. منفی‌گرایی

همه روز‌های خوب و بد دارند و هیچ‌کس کامل نیست. عینک بدبینی را بردارید و بپذیرید که نمی‌توانید هر روز با تمام توان در کار حاضر باشید. نگرش منفی بر روحیه همکاران تأثیر می‌گذارد و کل تیم را به فرسودگی شغلی زودرس می‌کشاند. ریشه مسئله را بیابید؛ اگر مربوط به کار است، با مدیران در میان بگذارید تا امکان تغییر شرایط بررسی شود.

۶. بی‌نظمی

ذهن برای تمرکز به نظم نیاز دارد. بی‌نظمی در هر شکلی — هم‌ریختگی می‌ز، شلوغی ایمیل‌ها، دیر آمدن یا غیبت‌های بی‌مورد — برای فرد و همکاران مشکل‌ساز است. سازمانده‌ی را از میز کار آغاز کنید و سعی کنید همیشه محیط کار خود را مرتب نگه دارید.

۷. تظاهر به خوب‌بودن

این تصور را از ذهن بردارید که کارمند خوب همیشه در هر شرایطی آماده کار است. وقتی حالت روحی یا جسمی خوب ندارید، کسی انتظار ندارد وظایف را به بهترین شکل انجام دهید. این موضوع را با مدیران در میان بگذارند تا قبل از اینکه ناخوشی بر کار‌ها تأثیر بگذارد، جایگزینی تدارک دیده شود. به خود حق استراحت دهید.

۸. برقراری نکردن ارتباط

برای کار در تیم‌های بزرگ لازم نیست برون‌گرا باشید، اما باید هر صبح حالت ساکت و غیر‌اجتماعی را در خانه بگذارید و با انگیزه همکاری در محیط کار حاضر شوید. مرز‌های سالم صمیمیت را بشناسید و هر روز راهی تازه برای ارتباط با همکاران بیابید.

۹. تک‌بعدی‌بودن

شنیده‌ایم که به تعداد آدم‌ها راه برای رسیدن به پیروزی هست. در پروژه‌های تیمی، هر عضو مسیری فکر می‌کند که احتمالا همه به نتیجه می‌رسند. اگر انعطاف‌پذیر نباشید، نظر اکثریت را نپذیرید و با تیم هم‌قدم نشوید، هم خود دچار مشکل می‌شوید و هم تیم لنگ می‌زند. انجام وظایف به شیوه ثابت، فرصت بهبود و تکامل را از بین می‌برد.

۱۰. سرزنش کردن

هرگز با سرزنش دیگران به نتیجه مطلوب نمی‌رسید. اگر همکار یا مدیری مدام دیگران را سرزنش کند، نه تنها اعتبار خود را از دست می‌دهد، بلکه تمرکز تیم را برای انجام وظایف هم می‌شکند. این عادت کارمندان بااعتبار را به استعفا وادار می‌کند و مجموعه را به سمت سقوط می‌کشاند.

۱۱. افترا‌گویی

ما گاهی از ترس عصبانی کردن دیگران، پنهان کردن بی‌کفایتی یا منافع شخصی، به دروغ متوسل می‌شویم. دروغ، هرچند مصلحتی به نظر برسد، همیشه به ما و اطرافیان صدمه می‌زند. اعتبار حرفه‌ای ما تنها به می‌زان صداقت ما در گذشته بستگی دارد. این رفتار اعتماد همکاران را تخریب کرده و حتی ممکن است آن‌ها را به انتقام برانگیزد.

۱۲. بی‌میلی به یادگیری

این عادت سمی را نه تنها برای محیط کار، بلکه برای پیشرفت شخصی کنار بگذارید. ترند‌های روز شغلی خود را بشناسید، در کارگاه‌ها شرکت کنید و با مربیان حوزه خود در ارتباط باشید. همیشه راهی برای چالشیدن خود بیابید، چون جهان با سرعت شگفت‌انگیزی به سمت پیشرفت، فناوری‌های نوین و راهکار‌های پیشرفته حرکت می‌کند. اولین کسی باشید که برای نیاز‌های روز شرکت، بهترین پاسخ را در آستین دارد.

۱۳. خشونت

خشونت آدم‌ها را دور می‌کند تا حدی که حتی در صورت نیاز به پشتیبانی، کسی دست به سمت شما دراز نمی‌کند. خشونت تنها درگیری فیزیکی نیست؛ هر نوع تحقیر، تهدید، آزار و اهانت که حس بدی منتقل کند، نمودی از خشونت است. برای سرکوب این می‌ل، قبل از هر واکنشی توضیح بخواهید و سعی کنید انگیزه همکاران را بفهمید. سپس مسئولیت خشم خود را بپذیرید و برای عذرخواه‌ی آماده باشید.

۱۴. زورگویی و زورشنوی

توهین، دعوای کلامی و خواستار کار‌های خارج از وظیفه بودن، از عادت‌های سمی هستند که باید هرچه سریع‌تر رها شوند، زیرا ادامه آن‌ها فضای کار را به محیطی خصمانه تبدیل می‌کند. در محیط کار سالم، احترام اولویت اول است. مدیر موفق بدون سوءاستفاده از اختیارات، وظایف را تعیین و به کارکنان می‌سپارد. کارمندان موفق هم وظایف خود را می‌پذیرند بدون اینکه بر همکاران زور بگویند یا زیر بار زور دیگران بروند.

۱۵. چندوظیفگی

چندوظیفگی عادتی بد است که معمولا از نیت خوب ریشه می‌گیرد. در کار تیمی باید حداکثر کار را در کم‌ترین زمان انجام دهید، اما انجام هم‌زمان چند پروژه، بازده‌ی را به شدت کاهش و خطا‌ها را افزایش می‌دهد. سعی کنید تمام تمرکز و دقت خود را روی یک پروژه متمرکز کنید و پس از اتمام با کیفیت، سراغ پروژه بعدی بروید.

۱۶. اسارت در منطقه امن

تا زمانی که پا را از منطقه امن خود بیرون نگذارید و به شرایط موجود راضی بمانید، پیشرفتی در کار نخواهید داشت. این عادت سمی ریشه‌های حرفه شما را هدف قرار می‌دهد و سال‌ها در یک نقطه نگه می‌دارد. هدفمند در موقعیت‌های شغلی حرکت کنید، برای حل چالش‌های ریز و درشت آماده باشید و به محض احساس رسیدن زمان تغییر، با بغل باز به سمت فرصت‌های تازه بروید.

کلام پایانی

اگرچه اصلاح عادات بد دشوار است و یک‌روزه محقق نمی‌شود، اما با تلاش مداوم و موثر قطعا به اهداف خود می‌رسید. به یاد داشته باشید که ترک عادت‌های کاری سمی لطف به همکاران نیست؛ شما پیش از همه از رها شدن از آن‌ها سود می‌برید.

شما کدام یک از این عادت‌های سمی را در خود می‌بینید؟ اگر تجربه‌ای در خصوص رها کردن هر یک دارید، حتما در بخش نظرات برای ما و دیگران بنویسید.

کار بیش از حد ذهن و بدن را خسته و در درازمدت فرسوده می‌کند، از این رو رفع این مشکل ضروری است. با این حال گفتگو با مدیر در این باره چالش‌برانگیز است. چگونه می‌توان این مسئله را با او مطرح کرد بدون اینکه تنبل یا ناتوان به نظر برسیم؟ در این مقاله به این سوال پاسخ می‌دهیم. همچنین این نکته را گوشزد می‌کنیم که شاید کار واقعا زیاد نباشد و برداشت ما نادرست باشد. با ما تا پایان مقاله همراه باشید.

چگونه بفهمیم کارمان زیاد است؟

۱. درد و صدمه در نواحی خاص بدن

یکی از پیامد‌های کار زیاد، درد و حتی صدمه‌دیدن قسمت‌هایی از بدن است. وقتی بیش از حد از یک عضو استفاده کنیم، آن بخش آغاز به دردگیری یا گرفتگی می‌کند. برای مثال وقتی بیش از اندازه بنشینیم یا بایستیم، کمر و پاه‌ایم درد می‌گیرد. همینطور اگر بیش از حد با دستان کار کنیم، مچ یا هر بخشی که مدام در حال فعالیت بوده، درد می‌گیرد. اگر این درد‌ها ادامه یابند، نشانه صدمه به آن عضو هستند.

۲. تغییر حال و هوا

کار زیاد تنها بر بدن تأثیر نمی‌گذارد، بلکه به روان ما نیز صدمه می‌زند. استرس و اضطراب، حس خستگی زیاد، کسلی و بی‌حالی از جمله این نشانه‌ها هستند. در این حالت، احتمالا با کاهش ساعت کاری می‌توانیم زمان خود را به فعالیت‌های خارج از محیط کار اختصاص دهیم تا روحیه خود را احیا کنیم.

۳. کاهش کارایی

کارایی شغلی ما تابع می‌زان انگیزه و تلاشی است که صرف می‌کنیم. اگر بیش از حد کار کنیم، بدن و ذهن خسته می‌شوند. در این شرایط، حفظ انگیزه دشوار می‌شود. با از دست دادن انگیزه و بروز علائم سوختن شغلی، کارایی ما نیز کاهش می‌یابد و دیگر نمی‌توانیم به خوبی قبل تمرکز کنیم و اشتبا‌هاتمان زیاد می‌شود.

چگونه با مدیر در مورد زیاد بودن کار صحبت کنیم؟

اگر نشانه‌های ذکر شده در ما دیده شوند، باید برای آن‌ها فکر کنیم. اولین قدم، گفتگو با مدیر در مورد این وضعیت است. برای گفتگو با رئیس خود نکات زیر را در نظر بگیرید.

۱. زمان مناسب برای گفتگو را تعیین کنید

تعیین زمان قبلی برای گفتگو در این باره بهتر از مطرح کردن آن بدون آمادگی پیشین است. از یک سو با تعیین وقت قبلی به مدیر خود امکان می‌دهید که در صورت لزوم مدارک و اسناد مورد نیاز را آماده کند و از سوی دیگر شانس ملاقات خصوصی با او در این حالت بیش‌تر از زمانی است که ناگ‌هان به سراغش بروید. درخواست خود را به صورت کتبی به او بدهید و از او بخواهید زمانی را که مناسب می‌داند برای این جلسه انتخاب کند.

۲. دلایل خود را آماده کنید

قبل از جلسه، دلایل خود را تدوین کنید. شما می‌خواهید راهی برای کاهش ساعت یا حجم کار پیدا کنید. به همین دلیل دلایل قوی برای مستند کردن درخواست خود ارائه دهید. سوالات زیر به شما کمک می‌کنند تا بفهمید کار شما واقعا چقدر زیاد است

• آیا کاری که انجام می‌دهم به حدی زیاد است که نیاز به پشتیبانی چند نفر دارد؟
• آیا منابع و ابزار‌های لازم برای انجام کار را در اختیار دارم؟
• آیا توانایی و مهارت من متناسب با کاری است که باید انجام دهم؟

می‌توانید پیش از جلسه حرف‌های خود را با دوستان یا همکاران قابل اعتماد مطرح و از آن‌ها در مورد پختگی و استحکام دلایل‌تان بازخورد بگیرید.

۳. برای نشان دادن کار زیاد، مثال بزنید

یکی از بهترین راه‌حل‌ها برای اینکه به مدیر خود نشان دهید کار‌تان زیاد است، ارائه مثال است. به پروژه‌ها و برنامه‌هایی اشاره کنید که زمان زیادی از شما گرفته‌اند و تأثیر بدی بر روان و جسم داشته‌اند. مواردی را ذکر کنید که می‌توانست به دیگران واگذار شوند یا مواردی که می‌توانست از دیگران پشتیبانی گرفت. همچنین به مواردی اشاره کنید که ناچار شده‌ید بیش از وظایف شغلی خود زحمت بکشید. قطعا این که گاهی اوقات بیش از وظایف خود عمل کرده‌ید اشکالی ندارد، اما اگر این موضوع به یک عادت و انتظار تبدیل شده باشد، منصفانه نیست. با مطرح کردن این موارد می‌توانید به او نشان دهید که اوضاع از چه وضعیتی است.

۴. به جای مقایسه، بر تجربیات خود تمرکز کنید

در زمان مطرح کردن موضوع با مدیران، از مقایسه خود با دیگر همکاران پرهیز کنید. این کار تصویری خوب ایجاد نمی‌کند و شانس شما برای یک گفتگوی موفق را کاهش می‌دهد. در عوض بر تجربیات و احساسات خود و مثال‌های شفاف از کار زیاد تمرکز کنید.

۵. راهکار پیشن‌هاد دهید

پس از مطرح کردن مسئله، راهکار‌های خود برای حل مشکل را ارائه دهید. چند راهکار برای متعادل کردن ساعت کاری یا حجم کاری خود بیان و آن‌ها را فهرست کنید. مدیر شما با دیدن راهکار‌هایتان می‌فهمد که شما توانایی حل مسئله را به خوبی دارید. برای مثال با جمله‌ای مانند زیر نظر خود را بیان کنید

من فکر می‌کنم اگر فلان کار از دوش من برداشته شود، بهتر می‌توانم به اهداف شغلی خود برسم و به فلان کاری که مورد تأکید سازمان است رسیدگی کنم تا برای دستیابی به اهداف سازمان نیز کمک کرده باشم.

۶. تعهد خود را نشان دهید

مطرح کردن موضوع ساعت یا حجم کاری زیاد نباید باعث این سوءتفاهم شود که شما تعهدی به کار کردن ندارید. اگر فقط شکایت کنید و هیچ راه‌حلی ارائه ندهید، تنها در حال گلایه کردن هستید. برعکس، با ارائه راهکار‌های جایگزین همانند انجام کار‌های سبک‌تر یا درخواست زمان بیش‌تر برای انجام کار‌ها، نشان می‌دهید که همچنان مایل و متعهد به انجام فعالیت و همکاری هستید. برای مثال در یک پروژه می‌توانید از مدیرتان بخواهید که بخشی از کار‌ها را به دیگران واگذار کند و شما در کنار آن‌ها نقش مشاوره را داشته باشید.

۷. اهداف شغلی خود را در نظر بگیرید

در زمان گفتگو با مدیران، اهداف شغلی خود را نیز با او در میان بگذارید. این کار به او کمک می‌کند تا درک بهتری از نگرش و اهداف شما پیدا کند. از این طریق او می‌تواند کار‌هایی را به شما واگذار کند که بیش‌تر با اهداف‌تان هم‌راستا باشند. در جلسه نگاه شما باید به آینده باشد، نه فقط گلایه کردن از آنچه در گذشته رخ داده است.

نکاتی برای روبرو شدن با سختی کار زیاد

۱. مرز‌ها را مشخص کنید

با تعیین مرز‌ها و اعلام آن‌ها برای همکارانتان می‌توانید از حجم کاری ناخواسته بکاهید. برای مثال به آن‌ها بگویید که در زمان‌های تعطیلات یا اوقاتیکه در خانه هستید، پیام‌ها و تماس‌های کاری را پاسخ نمی‌دهید مگر موارد اضطراری باشند.

۲. کار‌ها را اولویت‌بندی کنید

اولویت‌بندی روشی خوب برای کاهش حجم کاری است. با تعیین مهم‌ترین کار‌ها، ابتدا آن‌ها را انجام دهید. این‌گونه قبل از اینکه خسته شوید یا انگیزه‌تان را از دست دهید، آن‌ها را به اتمام می‌رسانید.

۳. از تکنیک‌های کاهش استرس بهره ببرید

ذهن‌آگاه‌ی و مدیتیشن راه‌حل‌هایی برای کاهش استرس و مقابله با سختی کاری‌اند. این تکنیک‌ها را بیاموزید و از آن‌ها در طول روز بهره ببرید. ورزش و نرمش روزانه، حتی به مقدار اندک، نیز می‌تواند روحیه شما را تقویت کند.

۴. در مورد فرهنگ سازمانی بحث کنید

اگر فرهنگ سازمانی شما به شکلی شکل گرفته است که کار بیش از اندازه ارزش محسوب می‌شود، در مورد مزایا و معایب این موضوع با دیگر همکاران گفتگو کنید. احتمالا شما بتوانید تغییری مثبت در محیط کاری و نگرش افراد سازمان خود ایجاد کنید.

۵. انتظارات از خودتان را کاهش دهید

بعضی اوقات خود ما با داشتن انتظارات بی‌اساس از خودمان، کار‌های زیادی را بر عهده می‌گیریم و در مواجهه با آن‌ها دچار مشکل می‌شویم. در این صورت بهتر است در خصوص توانایی‌ها و اهداف خود تجدیدنظر کنیم. با کاهش انتظارات از خودمان و در نتیجه کاهش بار کاری، به خود زمان راحت‌تری می‌دهیم.

آیا واقعا کار شما زیاد است؟

بعضی اوقات به نادرست فکر می‌کنیم که کارمان زیاد است. چگونه این امر امکان‌پذیر است؟ یک علت محتمل، ضعف ما در تقسیم کار بزرگ به کار‌های کوچک‌تر است. برای مثال پروژه‌ای به ما سپرده شده که در نگاه اول سخت و طاقت‌فرسا به نظر برسد، اما با تقسیم آن به کار‌های کوچک‌تر، ساده‌تر به نظر می‌رسد. برخی اوقات نیز به واسطه مشکلات دیگر همانند مسائل خانوادگی و استرس زندگی غیر‌کاری، حس می‌کنیم کارمان زیاد است در حالی که در واقعیت این‌طور نیست.

بنابراین پیش از اینکه مستقیما به سراغ مدیر برویم و موضوع را با او مطرح کنیم، بهتر است ابتدا مطمئن شویم که وضعیت این‌گونه نیست. به این منظور می‌توانیم با دوستان، اعضای خانواده یا همکاران باتجربه مشورت کنیم.