در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۵، رصدخانه فضایی مادون قرمز (ISO) با استفاده از پرتابگر آریان ۴۴پی از پایگاه فضایی اروپا به فضا فرستاده شد.
این رصدخانه که حساس‌ترین تلسکوپ مادون قرمزی تا آن زمان محسوب می‌شد، با کاوش در جهان سرد و پنهان کیهان، امکان مطالعه مناطق غبارآلود را فراهم کرد که تلسکوپ‌های نوری قادر به دیدن آن‌ها نبودند.
رصدخانه فضایی مادون قرمز در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۵ به فضا پرتاب شد 3رصدخانه شامل چهار ابزار بود که قابلیت تصویربرداری و نور‌سنجی در بازه ۲.۵ تا ۲۴۰ می‌کروم‌تر و طیف‌سنجی در بازه ۲.۵ تا ۱۹۶.۸ می‌کروم‌تر را داشت.
حجم عظیم داده‌های علمی حاصل از ISO تا سال ۲۰۰۶ در فرآیند بایگانی گسترده قرار گرفت. مجموعه کامل داده‌ها از سال ۱۹۹۸ در دسترس محققان قرار گرفت و تاکنون اکتشافات بسیاری از آن به دست آمده و انتظار می‌رود نتایج بیش‌تری در آینده منتشر شود.
نتایج کاوش‌های رصدخانه مادون قرمز
این رصدخانه به طور می‌انگین ۴۵ مشاهده در هر دور مدار انجام می‌داد.
داده‌های علمی تولیدشده تا سال ۲۰۰۶ بایگانی شدند و از سال ۱۹۹۸ به طور کامل در اختیار جامعه علمی قرار گرفتند که منجر به اکتشافات متعدد شده و احتمالا نتایج بیش‌تری در انتظار است.
ISO وجود بخار آب را در مناطق ستاره‌ساز، نواحی نزدیک مرکز کهکشان، اتمسفر سیارات منظومه شمسی و ابر‌های کهکشان شناسایی کرد.
رصدخانه فضایی مادون قرمز در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۵ به فضا پرتاب شد 4تشکیل سیاره در اطراف ستارگان کهن و در حال مرگ رصد شد، که با نظریه قبلی مبنی بر اینکه شکل‌گیری سیاره تنها در اطراف ستارگان جوان امکان‌پذیر است، در تضاد بود.
برای اولین بار گاز هیدروژن فلورید در ابر‌های گازی میان ستاره‌ای کشف گردید.
مراحل اولیه شکل‌گیری ستاره‌ها با رصد هسته پیش‌ستاره‌ای مورد مطالعه قرار گرفت.
مقادیر زیادی غبار کیهانی در فضای خالی میان کهکشان‌ها کشف شد.
مشاهدات درخشان‌ترین جرم کیهان، 220، نشان داد که منبع تابش عظیم فروسرخ آن، پدیده شکل‌گیری ستاره است.
ISO چندین دیسک پیش‌سیاره‌ای را شناسایی کرد؛ این حلقه‌ها از مواد در اطراف ستارگان تشکیل شده و نخستین مرحله شکل‌گیری سیاره محسوب می‌شوند.
ترکیب شیمیایی اتمسفر سیارات منظومه شمسی تعیین گردید.