بازگشت فضاپیمای سایوز ۱۷ به زمین؛ پایان مأموریت تاریخی ۲۹ روزه در سالیوت ۴, مأموریت فضاپیمای سایوز ۱۷ به عنوان نخستین پرواز طولانیمدت به ایستگاه فضایی سالیوت ۴ اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۷۵ ثبت شده است. این مأموریت پیش از آن، تنها دو پرواز دیگر برای بازدید از این ایستگاه برنامهریزی شده بود.
دو فضانورد الکسی گوبارف و گئورگی گرچکو با حضور ۲۹ روزه در فضا، رکورد پیشین ۲۳ روزه سرنشینان سایوز ۱۱ در سال ۱۹۷۱ را شکستند.
فرآیند بازگشت به زمین در ۷ فوریه ۱۹۷۵ با خاموش کردن سیستمهای ایستگاه آغاز شد و دو روز بعد، در ۹ فوریه ۱۹۷۵، کپسول سایوز با موفقیت به سطح زمین بازگشت. فرود در نزدیکی شهر تسلینوگراد در شرایط جوی سخت، همراه با طوفان برفی و بادهای با سرعت ۷۲ کیلومتر در ساعت انجام شد، هرچند سرنشینان با سلامتی کامل خارج شدند.
ویژگیهای ایستگاه فضایی سالیوت ۴ ایستگاه سالیوت ۴ در ۲۶ دسامبر ۱۹۷۴ به فضا پرتاب گردید و شانزده روز پس از آن، سایوز ۱۷ به عنوان اولین مهمان به سمت آن حرکت کرد.
در لحظه اتصال، سالیوت ۴ در یک مدار دایرهای با ارتفاع ۳۵۰ کیلومتری قرار داشت که از ارتفاعهای معمول بیشتر بود. کنستانتین فئوکتیستوف، طراح این ایستگاه، توضیح داد که انتخاب این ارتفاع باعث میشود مصرف سوخت برای نگهداری مدار به نصف مقدار معمول کاهش یابد.
برنامه روزانه و دستاوردهای علمی فضانوردان سرنشینان سایوز ۱۷ روزانه بین ۱۵ تا ۲۰ ساعت به کارهای علمی و عملیاتی میپرداختند که دو ساعت و نیم از آن اختصاص به ورزش و حفظ لیاقت بدنی داشت. این برنامه سختگیرانه برای مقابله با اثرات بیوزنی بر بدن ضروری بود. از مهمترین آزمایشهای انجام شده، تست تجهیزات ارتباطی برای ردیابی فضاپیماها و برقراری تماس با مرکز کنترل مأموریت از طریق ماهوارههای مولنیا بود.
همچنین، مشاهدات اخترفیزیکی با استفاده از تلسکوپ خورشیدی ایستگاه، بخش اساسی اهداف علمی مأموریت را تشکیل میداد. فضانوردان در طول مأموریت متوجه شدند که آینه اصلی تلسکوپ خورشیدی در اثر قرارگیری مستقیم در معرض نور خورشید، دچار خرابی شده است. این رویداد نشاندهنده چالشهای فنی در انجام مشاهدات فضایی در آن دوره بود.