پژوهشگران در مطالعهای جدید بر روی آنتیکاینسها، یک گونه کیسهدار کوچک، سطوح اسید اگزالیک ــ ترکیبی که با کمخوابی در برخی حیوانات مرتبط است ــ را در میانه و سپس از فصل تولیدمثل اندازهگیری کردند. همچنین سطح تستوسترون خون برای هر دو جنسیت مورد ارزیابی قرار گرفت.
نتایج نشان داد که آنتیکاینسهای نر در طول فصل تولیدمثل بهطور میانگین سه ساعت از خواب خود را از دست میدهند. کاهش زمان خواب از ۱۵ ساعت به ۱۲ ساعت اگرچه زیاد به نظر نرسد، اما دکتر لسکو تأکید میکند که افزایش سه تا چهار ساعت بیداری در شب، کارکرد فرد در مأموریتهای ساده مرتبط با هماهنگی چشم و دست را به حدی کاهش میدهد که از نظر قانونی مست محسوب شود.
برخی از نرها در تلاش برای برتری در تولیدمثل، خود را بیش از هفت ساعت از خواب محروم کردند. دادهها حاکی است که نرهایی که بیشترین سطح تستوسترون را داشتند، کمترین میزان خواب را تجربه میکردند؛ بااینحال در این مطالعه مشخص نشد که آیا همین نرها در فرزندآوری موفقتر بودند یا خیر.
دانشمندان همچنان نمیدانند کیفیت خواب کیسهداران در طول فصل جفتگیری چگونه دگرگون میشود، مسألهای که میتواند موضوع پژوهشهای آتی باشد. ولادیسلاو ویازوسکی، استاد فیزیولوژی خواب در دانشگاه آکسفورد که در این مطالعه شرکت نداشت، میگوید یافتههای پژوهشگران ماهیت مرموز خواب و درک ناچیز ما از کارکرد واقعی آن را برجسته میسازد. او بیان کرد ما یکسوم از عمر خود را در خواب میگذرانیم و میخواهیم فکر کنیم این کار برای هدفی انجام میشود؛ اما به باور برخی دانشمندان، ایدهی جانشین این است که مقدار خواب یک حیوان ممکن است کماهمیتتر از مقدار بیداری آن باشد. حیوانات به راهحلهای بسیار متغیری میخوابند و حتی افراد مشابه در شرایط گوناگون نیازهای خواب متفاوتی داشته باشند. به همین دلیل ما به مطالعات بیشتر روی گونههای گوناگون حیاتوحش نیاز داریم.
یک سوال باقیمانده این است که آیا کمخوابی عامل مرگ زودهنگام نرها بعد از تولیدمثل است؟ این فرضیه بر پایه مشاهده آنتیکاینسهای مردهای ارائه شده که دستکم از ظاهر شبیه به موشهای آزمایشگاهی محروم از خواب مزمن هستند. دکتر لسکو با وجود یافتههای تازه با این ایده موافق نیست. او گفت سه ساعت از دستدادن خواب برای هیچ حیوان شناختهشدهای کشنده نیست. پس چه چیزی این نرها را میکشد؟ نرها فقط برای مردن برنامهریزی شدهاند تا بعد از یک سال به عمر تکاملی خود پایان دهند.