قاعده‌ی رایج در زیست‌شناسی این است که دو گونه‌ی متمایز نمی‌توانند فرزند بارور به دنیا بیاورند، اما در عمل این قاعده همیشه برقرار نیست. وقتی دو گونه از نظر ژنتیکی به هم نزدیک باشند و تعداد کروموزوم یکسانی داشته باشند، امکان جفت‌گیری و تولیدمثل موفق وجود دارد.
مثال کلاسیک این پدیده در سگ‌ها و گرگ‌ها مشاهده می‌شود که هر دو ۷۸ کروموزوم در ۳۹ جفت دارند و می‌توانند پیوندهای بارور تولید کنند. همین الگو در میان آب‌بازسانان نیز صدق می‌کند؛ دلفین‌های بینی‌بطری معمولی و نهنگ‌های دندان‌کلفت هر کدام ۴۴ کروموزوم دارند و می‌توانند با هم جفت‌گیری کنند.
معروف‌ترین نمونه‌ی این هیبرید‌ها ککایمالو است، یک دلفین هیبریدی که بارور بوده و بر اساس گزارش‌ها با حداقل دو دلفین بینی‌بطری نر جفت‌گیری کرده و سه فرزند به دنیا آورده است. فرا‌تر از این مورد، دانشمندان تعداد محدودی از هیبریدهای تولیدشده میان گونه‌های مختلف نهنگ، دلفین و گراز دریایی را ثبت کرده‌اند.
در سال ۲۰۱۸ محققان یک هیبرید دلفین جدید را در آب‌های هاوایی مشاهده کردند که احتمالا حاصل پیوند دلفین سخت‌دندان و نهنگ سرخربزه‌ای بوده است. رابین بیرد، زیست‌شناس، درباره‌ی این کشف اظهار داشت وجود هیبریدهای بیش‌تر از این دو گونه اصلا عجیب نیست؛ این دو اغلب با هم در ارتباط هستند و مرتبا آمیزش دارند.
سال بعد، گروه‌ی از محققان موزه تاریخ طبیعی دانمارک یک جمجمه را در خلیج دیسکوی گرینلند غربی یافتند. تجزیه و تحلیل ژنتیکی نشان داد که این نمونه ۵۴ درصد ژنوم نهنگ بلوگا و ۴۶ درصد ژنوم نهنگ ناروال دارد؛ به همین دلیل به این هیبرید نام نارلوگا داده شد.
آب‌بازسانان تنها خالق حیوانات هیبریدی در طبیعت نیستند؛ بیفالو (پیوند گاو و بوفالو) و ترکیب سگ و روباه نیز از دیگر نمونه‌های شناخته‌شده‌ی هیبرید‌سازی میان گونه‌های نزدیک هستند.