در ۱۷ آگوست ۱۹۷۰ فضاپیمای ونرا ۷ توسط اتحاد جماهیر شوروی راه‌اندازی شد و اولین کاوشگری شد که با موفقیت داده‌ها را از سطح سیاره زهره به زمین منتقل کرد.
برنامه ونرا شامل سری کاوشگر‌های فضایی بود که شوروی در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ برای گردآوری اطلاعات از ناهید پرتاب کرد. از میان ۱۶ کاوشگر پرتاب‌شده، دو مورد اول حتی نتوانستند از سطح زمین خارج شوند و ونرا ۷ نخستین کاوشگری بود که برای فرود نرم طراحی شده بود.
ونرا ۷ به گونه‌ای طراحی شده بود که بتواند فشار تا ۱۸ مگاپاسکال و دما تا ۵۸۰ درجه سانتی‌گراد را تحمل کند، اما شرایط واقعی زهره سخت‌تر از پیش‌بینی‌ها بود. عدم قطعیت در مورد دمای سطح و فشار اتمسفر باعث شد مهندسان حاشیه امنی وسیعی در طراحی در نظر بگیرند.
در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۰ فضاپیما بر سطح ناهید فرود آمد و اولین داده‌ها را از آنجا ارسال کرد. فرودگر مجهز به سنسور‌های دما و فشار، ارتفاع‌سنج و شتاب‌سنج برای اندازه‌گیری چگالی اتمسفر بود و در طول پرواز دو مانور داخلی با موتور بدنه انجام داد.
به دلیل شرایط بسیار سخت سطح زهره، تمام سطح‌نشین‌های سری ونرا تنها برای دقایق یا حداکثر چند ساعت دوام می‌آوردند. این برنامه چند دستاورد بزرگ در کاوش فضایی ایجاد کرد و اولین دستگاه‌های ساخت انسانی بود که وارد جو سیاره دیگری شدند.