محققان ناسا در یک مطالعه جدید متوجه شدند که موشهایی که به ایستگاه فضایی بینالمللی فرستاده شدهاند، آسیبهای جدی در استخوانهای تحملکننده وزن خود متحمل شدهاند.
بیوزنی چگونه باعث کاهش تراکم استخوان در فضا میشود؟
بر اساس گزارش منتشر شده در ژورنال علمی پلاسوان، این تحقیق که طولانیترین مطالعه ناسا بر روی جوندگان در فضا محسوب میشود، روی گروهی از موشها انجام شده که ۳۷ روز را در مدار زمین سپری کردهاند. نتایج نشان میدهد که استخوانهای ران و مفاصل زانو این موشها دچار تحلیل و حفرههای بزرگی شدهاند، در حالی که ستون فقرات کمری آنها به طور نسبی دستنخورده باقی مانده است.
مطالعه ناسا: بیوزنی در فضا باعث تحلیل استخوانهای ران موشها میشود 3این کشف ثابت میکند که نبود نیروی گرانش، عامل اصلی کاهش تراکم استخوان در فضا است. برخلاف فرضیات قبلی که تشعشعات فضایی یا کمبود نور خورشید را عامل اصلی میدانستند، این مطالعه مشخص کرد که استخوانهایی که معمولا تحت فشار وزن بدن قرار دارند، بیشتر در معرض تحلیل قرار میگیرند. این پدیده شبیه به اصل استفاده کن یا از دست بده در سیستمهای بیولوژیک است که در صورت عدم استفاده، عملکرد خود را از دست میدهند.
چگونه میتوان از کاهش تراکم استخوان در فضا جلوگیری کرد؟
دانشمندان تأکید میکنند که برای جلوگیری از این مشکل، روشهای ورزشی شبیهسازی گرانش ضروری هستند. آنها پیشنهاد میدهند فضانوردان باید از تجهیزات مخصوص مانند تردمیلهای مجهز به سیستم مهار یا دستگاههای شبیهساز وزنهبرداری استفاده کنند تا فشار مکانیکی لازم را به استخوانهای خود وارد سازند.
مطالعه ناسا: بیوزنی در فضا باعث تحلیل استخوانهای ران موشها میشود 4یافتههای این پژوهش همچنین نشان میدهد که تغییرات استخوانی در موشهای فضا با سرعت بسیار بیشتری نسبت به روند طبیعی پوکی استخوان در زمین رخ میدهد. انسانهایی که بیش از شش ماه در مدار بمانند، ممکن است دچار کاهش شدید و جبرانناپذیر تراکم استخوان شوند، حتی پس از بازگشت به زمین. این نتایج نگرانیهای جدی را درباره مأموریتهای فضایی طولانیمدت، به ویژه سفر به مریخ، تقویت کرده است.