احتمال ۹۰ درصدی انفجار سیاهچاله در دههٔ آینده؛ پیشبینی محققان MIT, محققان موسسه فناوری ماساچوست (MIT) با استناد به مدلهای نظری جدید، احتمال مشاهده انفجار یک سیاهچاله در دههٔ پیش رو را حدود ۹۰ درصد برآورد کردهاند. این پدیده که تا کنون تنها در چارچوب معادلات فیزیک وجود داشت، میتواند دریچهای بیسابقه برای شناسایی ذرات زیراتمی کیهان گشود.
تفاوت سیاهچالههای ستارهای و نخستین سیاهچالههای ستارهای ناشی از فروپاشی ستارههای پرجرم در پایان عمر و پس از انفجار ابرنواختری هستند؛ جرمی که گرانش آن حتی نور را نیز اسیر میکند.
مکانیزم انفجار بر اساس تابش هاوکینگ استیون هاوکینگ پیشبینی کرد که سیاهچالهها به دلیل اثر کوانتومی موسوم به تابش هاوکینگ به مرور زمان انرژی از دست داده و در لحظههای پایانی عمر بهصورت ناگهانی منفجر میشوند. هرچه ốiه سیاهچاله کمتر شود، دما و نرخ انتشار ذرات بیشتر میشود تا به نقطهای برسد که انفجار نهایی رخ دهد. چرا تلسکوپهای کنونی میتوانند این رویداد را رصد کنند؟
تیم محققان تأکید میکند که تلسکوپهای فضایی و زمینی فعلی — نظیر تلسکوپ فضایی جیمز وب، آرایه چرا (CTA) و رصدگرهای اشعه گاما — حساسیت لازم برای شناسایی سیگنالهای انفجار سیاهچالههای نخستین را دارند.
فرضیه بار الکتریکی تاریک و پایداری موقت تحقیقات اخیر نشان میدهد اگر سیاهچالههای نخستین در لحظه تشکیل بار الکتریکی خاصی از نوع الکترونهای تاریک داشته باشند، میتوانند برای دورهای طولانیتر پایدار بمانند و سپس بهصورت کنترلشدهتر منفجر شوند. این بار در چارچوب الکترودینامیک کوانتومی تاریک ( QED) تعریف شده و میتواند دینامیک ماده در افق رویداد را تغییر دهد.
اهمیت علمی پنجرهای به فیزیک فراسازمان انفجار یک سیاهچاله نخستین تنها یک رویداد بصری خارقالعاده نخواهد بود؛ بلکه نمونهای مستقیم از تمام ذرات زیراتمی موجود در کیهان — از کوارکها و لپتونها تا کاندیداهای ماده تاریک — در اختیار محققان قرار میدهد. این دادهها میتواند آزمونهای تجربی برای نظریههای یکپارچهسازی ä و مدلهای فراسازمان فراهم آورد.
بنابراین، دههٔ آینده میتواند نقطه عطفی در فیزیک کوانتومی باشد که در آن رصد مستقیم تبخیر سیاهچالهها از تئوری به واقعیت تبدیل شود.