پرواز در فرا‌تر از زمین، به‌ویژه در سیاره مریخ که جوی بسیار رقیقی با تراکم کمتر از یک درصد جو زمین دارد، چالش بزرگی بود. راهکاری که مهندسان ناسا به آن رسیدند، ساخت یک هلیکوپتر فوق‌العاده سبک با وزن کمتر از دو کیلوگرم و چهار پره بود. ناسا امیدوار بود اینجنیوتی با انجام تعداد کمی پرواز، داده‌های آزمایشی ارزشمند ارائه دهد و در نهایت امکان‌پذیری فعالیت کاوشگران هوانورد را ثابت کند.
اما پس از آن مشخص شد که اینجنیوتی پتانسیلی فرا‌تر از انتظار‌ها دارد. این هواگرد مریخی از زمان جدایی از مریخ‌نورد پرسویرنس در فروردین ۱۴۰۰، به ۷۲ بار از سطح مریخ برخاست و بیش از دو ساعت (به طور دقیق ۱۲۸.۳ دقیقه) در هوای رقیق سیاره سرخ پرواز کرد. هلیکوپتر در طول این دوره ۱۷ کیلوم‌تر مسیر طی کرد و کاوش‌ها و پژوهش‌های علمی ارزش‌مندی انجام داد. اینجنیوتی برای ناسا و آزمایشگاه پیش‌رو جت (JPL) یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌ها در حوزه پرواز‌های فضایی در دهه جاری محسوب می‌شود.
با این حال، هلیکوپتر مریخی در ماه‌های اخیر نشانه‌هایی از کهنگی نشان می‌داد. این پرنده کوچک شکستننده نزدیک به سه سال در معرض جو خشن مریخ قرار داشت و محیط نامساعد سیاره سرخ، از تابش‌های صدمه‌زنا تا نوسانات گسترده دمایی را تحمل کرد.
یک هفته پیش، در حین یک پرواز آزمایشی ساده، ناسا برای چند ساعت ارتباط خود را با اینجنیوتی از دست داد. در همان لحظه به نظر می‌رسید یکی از چهار پره‌های هلیکوپتر دچار خرابی شده باشد. اندکی بعد، کنترل‌کنندگان ماموریت با درخواست از مریخ‌نورد پرسویرنس برای شنیدن سیگنالی از اینجنیوتی، مجددا ارتباط برقرار کردند.
اینجنیوتی پیش از پرواز آخر خود، در ۷۱امین پرواز خود در اوایل ژانویه قرار بود مسافتی طولانی نزدیک به ۳۵۸ متر را طی کند، به ارتفاع ۱۲ متری برسد و حدود ۱۲۵ ثانیه در هوا معلق بماند. ناسا در جستجوی تغییر موقعیت هلیکوپتر برای پرواز‌های آتی بود تا مناطق جدیدی از سطح مریخ را بازدید کند. با این حال در طول آن پرواز، اینجنیوتی یک فرود زودهنگام و برنامه‌ریزی‌نشده انجام داد.
اکنون هلیکوپتر تاریخ‌ساز ناسا به پایان خط رسیده و دیگر پرواز نخواهد کرد. اما همان‌گونه که پرنده رایت ۱۹۰۳ به خاطر اولین پرواز پایدار و کنترل‌شده خود روی زمین به یاد می‌آید، اینجنیوتی نیز تا ابد به خاطر نقشی که در امکان‌ساز کردن پرواز در جهان‌های فرا‌تر از زمین ایفا کرد، در خاطره ما خواهد ماند.