در بیست و دوم آگوست ۱۹۸۹ شد که سیاره نپتون یک سیستم حلقه‌ای دارد. فضاپیما وویجر ۲ در بیست آگوست همان سال، پنج روز قبل از نزدیک‌ترین گذر از نپتون در بیست و پنجم آگوست، تصاویری از این سیاره ثبت کرد. عکس‌های وویجر ۲ حلقه‌های نپتون را کامل اما با توده‌های روشن نشان داد. این حلقه‌ها مانند اورانوس و مشتری بسیار تاریک هستند، هرچند ترکیب دقیق آن‌ها هنوز ناشناخته مانده است.
حلقه‌های نپتون
سیستم حلقه‌ای نپتون از پنج حلقه اصلی تشکیل شده که در متراکم‌ترین حالت با بخش‌های کم‌چگال حلقه‌های زحل، مانند حلقه سی و شکاف کاسینی، قابل مقایسه‌اند. بخش تی از این حلقه‌ها ضعیف و غبارآلود است و از نظر ساختاری شباهت بیش‌تری به حلقه‌های مشتری دارد. حلقه‌ها به افتخار اخترشناسانی که پژوهش‌های مهمی درباره نپتون انجام داده‌اند نام‌گذاری شده‌اند گیل، لو وریه، لاسل، آراگو و آدامز.
نپتون همچنین یک حلقه کم‌رنگ بدون نام دارد که با مدار قمر گلتیا هم‌راستاست. سه قمر نیاد، تالاسا و دسپینا در میان حلقه‌ها می‌چرخند. حلقه‌های نپتون از مواد بسیار تیره تشکیل شده‌اند و نسبت گرد و غبار در آن‌ها بالاست، در حالی که عمق نوری کمتر از ۰.۱ برآورد می‌شود. کمان‌ها محدوده باریکی از طول‌های مداری را اشغال کرده و از زمان اولین رصد در سال ۱۹۸۰ تا به امروز تقریبا پایدار مانده‌اند.
تاریخچه کشف
اولین اشاره به احتمال وجود حلقه در اطراف نپتون به سال ۱۸۴۶ برمی‌گردد، زمانی که ویلیام لاسل، کاشف قمر تریتون، فکر کرد حلقه‌ای را رصد کرده است. اما ادعای او هرگز تأیید نشد و احتمالا ناشی از خطای رصدی بوده است. اولین کشف قابل‌اعتماد در سال ۱۹۶۸ با روش اختفای ستاره‌ای انجام شد، هرچند تا کشف حلقه‌های اورانوس در ۱۹۷۷ مورد توجه جدی قرار نگرفت. بلافاصله پس از آن، تیمی از دانشگاهویلینوا جستجوی حلقه‌های نپتون را آغاز کرد.
در چهل و چهارم مه ۱۹۸۱، این تیم افت درخشندگی یک ستاره را در طول اختفا مشاهده کرد، اما الگوی کاهش نور حلقه را آشکار نمی‌کرد. در دهه ۱۹۸۰، رصد‌های زمینی در دوازدهم سپتامبر ۱۹۸۳ و حدود پنجاه اختفای دیگر تنها در یک‌سوم موارد نتایج مثبتی دادند. دانشمندان حدس می‌زدند کمان‌های ناقصی در اطراف نپتون وجود دارد، اما ماهیت کامل سیستم حلقه راز مانده بود.
فضاپیما وویجر ۲ در پرواز ۱۹۸۹ حلقه‌های نپتونی را به‌صورت قطعی کشف کرد. پس از این پرواز، داده‌های اختفای زمینی پیشین مجددا تحلیل شدند و ویژگی‌های کمان حلقه‌ها با یافته‌های وویجر ۲ هم‌خوانی کامل داشتند.
<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که تلسکوپ جیمز وب از حلقه‌های نپتون گرفت.
تصویربرداری‌های پس از وویجر
از زمان پرواز وویجر ۲، درخشان‌ترین حلقه‌ها یعنی آدامز، لو و وریر با تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ‌های زمینی پیشرفته تصویربرداری شده‌اند. حلقه‌های ضعیف‌تر همچنان پایین‌تر از آستانه دید این ابزار‌ها قرار دارند. بااین‌حال در سال ۲۰۲۲ تلسکوپ فضایی جیمز وب برای اولین بار از زمان وویجر ۲، رصدی از حلقه‌های کم‌نور نپتون انجام داد.