پژوهشگران یکی از همبستگی‌های رایج را در تغییر می‌زان بارش باران یا برف در مناطق مختلف شناسایی کرده‌اند. در هشتاد درصد آبخوان‌هایی که افت آب‌های زیرزمینی در آن‌ها تسریع یافته، بارندگی نیز در طول دوره چهل ساله کاهش یافته است.
علل بهبود سطح آب‌های زیرزمینی در مناطق گوناگون متفاوت است. در برخی مکان‌ها مانند بانکوک و دره کوچلا در کالیفرنیا، دولت‌ها مقررات و برنامه‌هایی برای کاهش برداشت از آب‌های زیرزمینی تدوین کرده‌اند. در مناطق دیگر همانند چندین ناحیه جنوب غربی ایالات متحده، جوامع به جای اتکا به آبخوان‌ها، حجم بیش‌تری از آب رودخانه‌ها را منحرف می‌کنند.
در دره آورا در ایالت آریزونا، مقامات به طور فعال آبخوان‌ها را با آب رودخانه کولورادو تغذیه می‌کنند. در اسپانیا، مدیران آب با بهره‌گیری از ترکیبی از آب رودخانه، فاضلاب بازیافتی و رواناب پشت‌بام‌ها، آبخوان‌های لس آرنالس را تقویت کرده‌اند. با وجود اینکه ایران از کانون‌های مهم افت دیدنی سطوح آب‌های زیرزمینی در جهان محسوب می‌شود، روند افت آب در حوضه دشت عباس در جنوب شرقی ایلام که از اواخر قرن بیستم آغاز شده بود، با هدایت آب از سد کرخه به این حوضه معکوس گردید.
دونالد جان مک‌آلیس‌تر، متخصص هیدرولوژی در سازمان زمین‌شناسی بریتانیا و از داوران مقاله، می‌گوید ارزش اصلی این پژوهش، آشکار کردن تمایزات محلی است؛ جایی که داده‌های چاه‌های زمینی از روند‌های منطقه‌ای بزرگ‌تر که ماهواره‌ها می‌توانند شناسایی کنند، متفاوت به نظر می‌رسد.
مک‌آلیس‌تر افزود آنچه بیش‌تر می‌شنویم این است که افت آب زیرزمینی در همه جا رخ می‌دهد؛ در حالی که واقعیت بسیار ظریف‌تر است. ما باید از مکان‌هایی که احتمالا اوضاع در آن‌ها تا حدی خوش‌بینانه‌تر است، درس بگیریم.