پلتفرم هوشمند درمان سرطان از سالها به هفتهها با طراحی پروتئینهای اختصاصی, تیمهای تحقیقاتی با بهرهگیری از هوش مصنوعی پلتفرمی نوین را توسعه دادهاند که قادر است اجزای پروتئین را بهصورت اختصاصی طراحی کند و سلولهای ایمنی بدن را برای مقابله موثر با سرطان تقویت نماید.
این فناوری پیشگام با همکاری محققان دانشگاه فنی دانمارک (DTU) و مؤسسه تحقیقاتی اسکریپس آمریکا به وجود آمده و نشان میدهد که چگونه میتوان بدون آسیب رساندن به بافتهای سالم، درمانهای شخصیسازی شده برای سلولهای سرطانی تولید کرد. پژوهشگران تأکید دارند که این روش زمان کشف مولکولهای درمانی را از چندین سال به تنها ۴ تا ۶ هفته کاهش داده است. مکانیزم عملکرد چشمانی نوین برای سیستم ایمنی تیموتی پی.
جنکینز، استاد دانشگاه فنی دانمارک و نویسنده ارشد مطالعه، این پیشرفت را به ایجاد یک جفت چشم جدید برای سیستم ایمنی تشبیه میکند.
پلتفرم هوشمند ما با طراحی کلیدهای مولکولی برای هدفگیری دقیق سلولهای سرطانی، این فرآیند را با سرعتی شگفتانگیز تسریع میکند. سلولهای T به طور طبیعی با تشخیص پپتیدها (بخشهای پروتئینی) که توسط مولکولهای روی سطح سلولها ارائه میشوند، سلولهای سرطانی را شناسایی میکنند. بااینحال، تنوع بسیار زیاد گیرندههای سلولهای T در بدن انسان، شخصیسازی درمان را به شدت پیچیده میسازد.
مراحل درمان با سلولهای در این تحقیق، محققان با هدفگیری از آنکولوژیوم شناختهشده که در انواع مختلف سرطان وجود دارد، آزمایشهای خود را انجام دادند. آنها موفق شدند یک ماده چسبانک فوقریز بسازند که به مولکولهای این هدف متصل میشود.
به زبان ساده، ì درمان شامل مراحل زیر است گرفتن نمونه خون از بیمار در بیمارستان استخراج سلولهای ایمنی از خون اصلاح و تقویت سلولها در آزمایشگاه با استفاده از پلتفرم طراحیشده با هوش مصنوعی بازگرداندن سلولهای تقویتشده به بدن بیمار برای عملکرد به مثابه موشکهای هدفمند در برابر سرطان ایمنی و دقت اولویتهای طراحی سینه رکر هادروپ، استاد دیگر دانشگاه DTU و از نویسندگان مقاله، بر اهمیت دقت در درمان سرطان تأکید میکند با پیشبینی و حذف تداخلهای ناخواسته در فاز طراحی، ما توانستهایم ریسکهای درمانی را به حداقل برسانیم و احتمال موفقیت در ایجاد یک درمان ایمن و موثر را به شدت افزایش دهیم. جنکینز پیشبینی میکند که این روش نوین در افق پنج سال آینده برای آغاز آزمایشهای بالینی انسانی तैयार خواهد بود.
نتایج کامل این پژوهش در معتبره مجله ساینس منتشر شده است.