پژوهشگران نشان دادند که اندازه حیوانات به دو عامل اکولوژیکی اصلی یعنی شدت رقابت مستقیم برای منابع بین گونه‌ها و خطر انقراض ناشی از محیط وابسته است.
همانند‌سازی‌های کامپیو‌تری سه الگوی اصلی تکاملی را شناسایی کرد که تحت شرایط گوناگون ظاهر می‌شوند.
الگوی اول، افزایش تدریجی اندازه در طول زمان است که زمانی رخ می‌دهد که رقابت بین گونه‌ها بر پایه اندازه بدن نسبی تعیین شود؛ مانند افزایش اندازه در چندین جنس از بی‌مهرگان دریایی در طول می‌لیون‌ها سال.
الگوی دوم، افزایش اندازه و سپس انقراض آن است؛ بزرگ‌ترین حیوانات به‌طور مکرر منقرض شده و جای خالی برای گونه‌های دیگر فراهم می‌کنند تا بدن‌های بزرگ‌تری تکامل دهند. این چرخه در انقراض‌های جمعی بیش‌ترین ضربه را به شکارچیان بزرگ و دایناسور‌ها وارد کرد.
الگوی سوم، کاهش تدریجی اندازه در طول زمان است که با قانون کوپ در تضاد است. این حالت زمانی اتفاق می‌افتد که رقابت بالا باشد و همپوشانی چه‌های اکولوژیکی وجود داشته باشد. مثال‌های آن شامل مهره‌داران، ماهی‌های استخری، لاک‌پشت‌های نهان‌گردن، اسب‌های عصر پلیستوسن آلاسکا و مارمولک‌های جزیره است.
این یافته‌ها ناسازگاری‌های موجود در اسبق فسیلی را توضیح می‌دهند و نشان می‌دهد که چرا برخی گونه‌ها در طول تکامل کوچک‌تر و برخی بزرگ‌تر شده‌اند.