رابطه کابوسهای مکرر با افزایش خطر مرگ زودرس و پیری زودرس سلولها, تحقیقات جدیدی نشان میدهد که تجربه کابوسهای شبانه بهصورت هفتگی، احتمال مرگ پیش از ۷۵ سالگی را تا سه برابر افزایش میدهد. این یافته بر اساس تحلیل دادههای چهار مطالعه بلندمدت بر روی بیش از ۴۰۰۰ نفر در بازه سنی ۲۶ تا ۷۴ سال بهدست آمده است.
بررسی دادههای ۱۸ ساله و نتایج کلیدی محققان آمریکایی در طول ۱۸ سال، الگوهای خواب و آمار مرگومیر شرکتکنندگان را رصد کردند. در این دوره، ۲۲۷ نفر بهصورت زودرس فوت کردند.
نهتر نسبت به دیگران قرار دارند.
تأثیر کابوس بر ساعت زیستی و پیری سلولی تیم پژوهش برای درک مکانیزم زیستی این پدیده، به بررسی ساعتهای زیستی یا نشانگرهای شیمیایی روی DNA پرداختند که سن بیولوژیکی بدن را تعیین میکنند. نتایج حاصل از سه مدل معتبر شامل، و تأیید کرد که افراد دچار کابوسهای مکرر، از نظر بیولوژیکی پیرتر از سن تقویمی خود هستند.
برآورد محققان حاکی از آن است که حدود ۳۹ درصد از رابطه بین کابوسها و مرگ زودرس قابل توضیح از طریق پیری شتابانیافته سلولهاست.
مکانیزمهای فیزیولوژیک از استرس اکوت تا التهاب مزمن کابوسها عمدتاً در فاز خواب REM یا خواب با حرکت سریع چشم رخ میدهند؛ مرحلهای که در آن مغز فعال است اما عضلات فلج شدهاند. در این حالت، ترشح ناگهانی آدرنالین و کورتیزول میتواند به شدت تجربه ترس در حالت بیداری برسد. تکرار مداوم این شوکهای استرسی، سیستم استرس بدن را در طول روز نیز در حالت فعال نگه میدارد.
استرس مزمن ناشی از کابوسها میتواند منجر به التهاب سیستمیک، افزایش فشار خون و کوتاه شدن تیلومرها (پایان کروموزومها) شود که همگی روند پیری را تسریع میکنند. از سوی دیگر، بیداری مکرر از خواب، معماری خواب را مختل کرده و فاز خواب عمیق — که برای ترمیم بافتها و پاکسازی ضایعات سلولی حیاتی است — را کاهش میدهد. همگرایی این دو عامل، توضیح بیولوژیکی اصلی پیری زودرس در افراد کابوسزده را فراهم میکند.
محدودیتهای مطالعه و ضرورت پژوهشهای آتی نکته مهم این است که نتایج حاضر بر اساس گزارشهای خودگزارشی شرکتکنندگان درباره کیفیت خواب گردآوری شده و هنوز از نظر علمی داوری و تایید نهایی نگذشته است. بنابراین، اگرچه ارتباط آماری قوی مشاهده شده، اما برای برقراری رابطه علی-معلولی قطعی، به پژوهشهای بیشتر با روشهای ی (مانند پولیسمنوگرافی) نیاز است.