تحقیقات تازه‌ای با هدف تخمین فرم بدنی کوسه باستانی مگالودون، با بررسی مجدد بقایای فسیلی این شکارچی منقرض، نشان می‌دهد که بدن این موجود چندین متر کشیده‌تر و به احتمال زیاد باریک‌تر از مدل‌های قبلی ارزیابی شده است. این مطالعه بر پایه سه داده مهم که در سال‌های اخیر در دسترس قرار گرفته‌اند، تکیه دارد و تصویری متفاوت از این کوسه غول‌پیکر ترسیم می‌کند.
اولین قطعه پازل، بررسی دمای بدن مگالودون بود. این ویژگی به محققان اجازه داد تا نتیجه بگیرند که این ماهی غول‌پیکر همانند کوسه سفید بزرگ امروزی، موجودی خون‌گرم بوده است. با این حال، مگالودون تنها موجودی نبود که به گروه خون‌گرم‌ها می‌پیوندد.
داده دوم آشکار کرد که کوسه‌های آفتاب‌خوار که از پلانکتون تغذیه می‌کنند و تا به امروز زنده مانده‌اند، نیز خون‌گرم هستند. این نکته دلچسب بود؛ زیرا این نوع کوسه‌ها شناگر‌های کند و تنبلی هستند و این صفت بیش‌تر با جانداران خون‌سرد در ارتباط است. از این رو محققان نتیجه گرفتند که خون‌گرم بودن لزوما مگالودون را به شناگری سریع تبدیل نمی‌کند.
داده سوم مهم بر پایه تجزیه و تحلیل فسیل‌ها نشان داد که مگالودون کوسه‌ای آهسته بوده است. به طور خلاصه، دو مورد از سه داده یادشده باعث شد محققان در مورد مناسب‌بودن کوسه سفید بزرگ به عنوان معیار قیاس برای مگالودون شک کنند.
کنشو شیمادا، یکی از سرپرستان مطالعه جدید، می‌گوید باز‌سازی ستون مهره‌های مگالودون که پیش از این انجام شده و بر پایه آن طول این کوسه ۱۱.۱ متر برآورد شده بود، بر پایه مجموعه ناقصی از مهره‌های فسیلی این گونه از بلژیک و بدون در نظر گرفتن طول سر یا دم انجام شده است. شیمادا با همکاری فلیپ استرنز، تیم بزرگی از متخصصان معروف کوسه را رهبری می‌کردند.