پژوهشگران با بررسی نمونه‌های سنگی از سکوی یانگتزه در جنوب چین، شواهدی از نقش گاز سمی هیدروژن سولفید در اولین انقراض جمعی زمین کشف کرده‌اند. این تیم علمی بر روی عنصر مولیبدنوم تمرکز داشت که از سنگ‌های خشکی به رودخانه‌ها و از آنجا به اقیانوس‌ها وارد می‌شود و در رسوب‌های دریایی انباشته می‌گردد.
تحلیل نمونه‌های مربوط به دوره انقراض نشان‌دهنده سطوح بالا از مولیبدنوم بود که مؤید وجود غلظت بالا از هیدروژن سولفید در آب‌های اقیانوسی است. مولیبدنوم با سولفور ترکیب شده و ترکیبات حل‌نشدنی تشکیل می‌دهد که در بستر دریا انباشته می‌شوند؛ این فرآیند در محیط‌های سولفیدی بسیار شایع‌تر از شرایط عادی است.
علت دقیق گسترش آب‌های سولفیدی هنوز مشخص نیست، اما یکی از فرضیات اصلی کاهش اکسیژن ناشی از تجزیه مواد آلی در بستر دریا است که محیطی مناسب برای تکثیر تریلیون‌ها می‌کروب ایجاد کرد. این می‌کروب‌ها با مصرف سولفات، آن را به هیدروژن سولفید تبدیل کردند و آب را با این گاز سمی پر کردند.
اگرچه داده‌ها تنها از چین حاصل شده‌اند، محققان معتقدند این پدیده در مقیاس جهانی رخ داشته است؛ چرا که مولیبدنوم عمر باقی‌مانده صدها هزار ساله در اقیانوس دارد و سطح ایزوتوپی آن در رسوبات نمایانگر می‌انگین کل اقیانوس‌ها می‌باشد.
هدف پژوهش‌های آتی، ردیابی عوامل بی‌هوازی و شرایط سولفیدی است تا دانشمندان بتوانند درک بهتری از محدودیت‌های زیست‌پذیری روی زمین حاصل کنند.