وویجر ۱ همچنان زنده است و با فاصله‌ای بیش از ۲۴ می‌لیارد کیلوم‌تر از زمین در اعماق کیهان پیش می‌رود، اما یک مشکل کامپیو‌تری مانع شده تا تیم ماموریت روی زمین بتواند اطلاعات بیش‌تری از حالت یکی از قدیمی‌ترین فضاپیما‌های ناسا دریافت کند.
این نقص کامپیو‌تری در ۱۴ نوامبر رخ داد و بر توانایی وویجر ۱ در ارسال داده‌های دور‌سنجی، از جمله اندازه‌گیری‌های ابزار‌های علمی و اطلاعات مهندسی اولیه درباره نحوه کارکرد کاوشگر تأثیر گذاشت؛ در نتیجه تیم ماموریت اکنون از پارامتر‌های حیاتی مربوط به سامانه‌های پیش‌رانش، برق و کنترل فضاپیما بی‌خبر است.
سوزان داد، مدیر پروژه وویجر در آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا (JPL)، در مصاحبه با ارزتکنیکا گفت اگر ربط با وویجر ۱ را بازیابی کنیم، بزرگ‌ترین معجزه رقم خواهد خورد. قطعا تسلیم نشده‌ایم. ماموریت‌های دیگری وجود دارد که می‌توانیم امتحان کنیم، اما این جدی‌ترین چالش از زمانی است که مدیر پروژه هستم.
وویجر ۱ دور‌ترین فضاپیمای تاریخ است که با سرعت ۱۷ کیلوم‌تر بر ثانیه (تقریبا ۶۱٬۱۵۵ کیلوم‌تر بر ساعت) از خورشید دور می‌شود. داد از سال ۲۰۱۰ مدیر پروژه ماموریت وویجر ناسا شده و بر کادری کوچک از مهندسان مسئول اکتشاف بشر در فضای بین‌ستاره‌ای نظارت می‌کند.
وویجر ۲ که ۱۶ روز قبل از وویجر ۱ در سال ۱۹۷۷ پرتاب شد، از ما نزدیک‌تر است. این فضاپیما مسیر کند‌تری در منظومه شمسی طی کرده و از کنار مشتری، زحل، اورانوس و نپتون عبور کرده، در حالی که وویجر ۱ در زمان رویارویی با زحل سرعت گرفت تا فضاپیما همزاد خود را پشت سر بگذارد.
در چند دهه گذشته، ناسا ابزار‌های وویجر را به مطالعه پرتو‌های کیهانی، می‌دان مغناطیسی و محیط پلاسما در فضای بین‌ستاره‌ای اختصاص داده و دوربین‌های فضاپیما‌ها را خاموش کرده است. هر دو کاوشگر از محدوده هلیوپاز فرا‌تر رفته‌اند؛ جایی که جریان ذرات ساطع‌شده از خورشید با محیط بین‌ستاره‌ای روبرو می‌شود.
اکنون هیچ فضاپیمای عملیاتی دیگری وجود ندارد که فضای بین‌ستاره‌ای را کاوش کند. کاوشگر نیوهورایزنز ناسا که در سال ۲۰۱۵ از کنار پلوتون گذر کرد، در مسیر رسیدن به محیط بین‌ستاره‌ای قرار دارد، اما تا پیش از دهه ۲۰۴۰ داخل آنجا نخواهد شد.
جدید‌ترین مشکل وویجر ۱ در زیرسیستم داده‌های پرواز (FDS) نهفته است که یکی از سه کامپیو‌تر موجود در فضاپیما در کنار کامپیو‌تر مرکزی برای فرمانده‌ی و کنترل است. کامپیو‌تر سوم بر کنترل موقعیت و جهت‌گیری فضاپیما نظارت می‌کند.
زیرسیستم داده‌های پرواز وظیفه جمع‌آوری داده‌های علمی و مهندسی از شبکه حسگر‌های فضاپیما و سپس ترکیب اطلاعات در یک بسته داده واحد در کد باینری (مجموعه‌ای از صفر و یک) را دارد. سپس قطعه جداگانه‌ای به نام واحد مدولاسیون تله‌متری، بسته داده را از طریق آنتن بشقابی ۳٫۷ متری وویجر به زمین می‌فرستد.
به گفته ناسا، در ماه نوامبر بسته‌های داده ارسال‌شده توسط وویجر ۱، الگویی تکرارشونده و بی‌معنی از صفر و یک را آشکار کردند. مهندسان JPL سه ماه را صرف تشخیص علت مشکل کردند و اکنون داد می‌گوید تیم مهندسی با اطمینان ۹۹٫۹ درصد می‌تواند بگوید که مشکل از FDS است. به نظر می‌رسد کامپیو‌تر وویجر در فریم‌بندی داده‌ها دچار مشکل شده است.