پژوهش جدید محققان دانشگاه مک‌گیل کانادا بر روی موش‌ها نشان می‌دهد که بیاشتهایی عصبی ممکن است با انتشار یک ماده شیمیایی خاص در مغز مرتبط باشد و محققان همچنین از کشف یک درمان احتمالی برای این بیماری خبر داده‌اند.
بر اساس گزارش ساینس‌آلرت، محققان با انجام آزمایش روی موش‌ها دریافتند که کمبود استیل‌کولین، یک انتقال‌دهنده عصبی در ناحیه‌ای از مغز به نام جسم مخطط، با سیستم پاداش مانند انتشار دوپامین مرتبط است و می‌تواند منجر به تشدید عادت تحمیل گرسنگی به خود در افرادی شود که از بیاشتهایی عصبی رنج می‌برند.
یافته‌های محققان که به‌تازگی در نشریه نیچر منتشر شده، می‌تواند زندگی می‌لیون‌ها نفر در سراسر جهان، عمدتا زنان، را بهبود بخشد که از این اختلال رایج رنج می‌برند؛ این اختلال بالا‌ترین می‌زان مرگ‌ومیر را در بین بیماری‌های روان‌پزشکی دارد.
محققان مک‌گیل عامل مغزی بیاشتهایی عصبی و درمان احتمالی با دونپزیل را شناسایی کردند 2محققان با بررسی دونپزیل، دارویی که به افزایش حضور استیل‌کولین در مغز کمک می‌کند، متوجه شدند که این دارو می‌تواند بر رفتار‌های خودتخریبی تحمیلی تأثیر بگذارد؛ به‌عبارتی این روش به‌طور کامل رفتار بیاشتهایی را در موش‌ها معکوس می‌کند و محققان معتقد هستند که ممکن است دونپزیل بیاشتهایی عصبی را درمان کند.
البته ذکر این نکته الزامی است که تا زمانی که این کارآزمایی‌ها کامل نشود، نمی‌دانیم که یافته‌های این مطالعه چقدر در موارد انسانی کارساز خواهد بود؛ به‌عبارت دیگر مشخص نیست که بازگرداندن سطح استیل‌کولین یک درمان مؤثر در انسان‌ها باشد. همچنین دونپزیل دارای برخی عوارض جانبی جدی است، بنابراین در آزمایشات بالینی احتمالا باید دوز‌های پایین دارو آزمایش شود.
به‌طورکلی، پژوهش حاضر و تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که بیاشتهایی می‌تواند عوامل بیولوژیکی و حتی ژنتیکی داشته باشد. در سال ۲۰۱۹، دانشمندان پس از تجزیه‌وتحلیل نمونه‌های دی‌ان‌ای تقریبا ۱۷ هزار بیمار مبتلا به بیاشتهایی عصبی و حدود ۵۵ هزار فرد سالم، هشت نشانگر ژنتیکی مرتبط با بیاشتهایی را شناسایی کردند. بااین‌حال، همیشه باید به عوامل اجتماعی، روان‌شناختی و محیطی نیز توجه کرد که بر اساس آن‌ها عناصر بیولوژیکی عمل می‌کنند.