تفاوت روانشناس، روانپزشک، روانکاو و مشاور راهنمای انتخاب متخصص مناسب, بسیاری از افراد متخصصان بهداشت روان را یکسان میدانند، در حالی که هر کدام نقش، مجوز و روش درمان متفاوتی دارند. شناخت این تفاوتها برای مراجعه صحیح و درمان موثر ضروری است. مقایسه چهار متخصص اصلی بهداشت روان روانپزشک پزشک متخصص اعصاب و روان که مدرک پزشکی عمومی و تخصص روانپزشکی دارد.
تنها متخصصی است که حق تجویز دارو را دارد و بر درمان زیستی-شیمیایی اختلالات جدی (مانند شیزوفرنی، اختلال دوقطبی، افسردگی شدید) تمرکز میکند. مدت درمان معمولاً کوتاهمدت و با دارو است. روانشناس دارای مدرک کارشناسی ارشد یا دکتری روانشناسی (بدون مدرک پزشکی). دارو تجویز نمیکند و از روشهای گفتاردرمانی (CBT، رفتاردرمانی، شناختدرمانی) برای درمان مشکلات هیجانی، رفتاری، اضطراب، افسردگی خفیف تا متوسط و مشکلات روابط استفاده میکند.
درمان متوسط تا بلندمدت است. روانکاو روانشناس یا روانپزشکی که آموزش تخصصی روانکاوی (فرویدی/تحلیلی) دیده است. بر تحلیل ناخودآگاه، تجربیات کودکی و ریشهیابی عمیق تمرکز دارد. دارو تجویز نمیکند.
مشاور متخصص با مدرک ارشد/دکتری مشاوره یا روانشناسی، متمرکز بر راهکارهای عملی و هدفمند در حوزههای خاص (خانواده، ازدواج، تحصیل، شغل). درمان کوتاهمدت و متمرکز بر حل مسئله است و برای اختلالات بالینی روانی مجاز به درمان نیست. راهنمای انتخاب متخصص مناسب نیاز به دارو و درمان بیماری جدی مراجعه به روانپزشک. خواست تحلیل عمیق öیت و ناخودآگاه انتخاب روانکاو. طلب مهارتهای مقابله، تغییر رفتار و گفتاردرمانی مراجعه به روانشناس.
راهنمایی برای تصمیمگیری در مسائل زندگی (ازدواج، شغل، تحصیل) انتخاب مشاور. نکات تکمیلی رواندرمانگر واژهای فراگیر برای تمام متخصصان بالا است. مددکار اجتماعی بالینی نیز میتواند در مدیریت موارد اجتماعی و مشاوره کمک کند، اما تستهای روانشناختی انجام نمیدهد. اغلب تیمی از این متخصصان (مثل روانپزشک برای دارو و روانشناس برای درمانگفتاری) به صورت همزمان با هم همکاری میکنند.