پژوهشگران برای نخستین بار گاز گوگرد آزادشده از گونه‌های حیات اقیانوس‌ها را محاسبه کرده‌اند و متوجه شده‌اند که این گاز اقلیم زمین را، به‌ویژه در نیم‌کره جنوبی، بیش از پیش‌بینی‌های قبلی خنک می‌کند.
تیمی از دانشمندان در مؤسسه علوم دریایی و مؤسسه شیمی فیزیکی بلاس کابررا در اسپانیا و دانشگاه آنگلیای شرقی در انگلیس، گاز متان‌تیول (CH₃SH) را بررسی کرده‌اند. پیش از این به این گاز توجه کمتری می‌شد؛ زیرا شناسایی آن بسیار دشوار است و بیش‌تر در اقیانوس‌های سرد آزاد می‌شود، در حالی که داده‌های موجود بیش‌تر از آب‌های گرم جمع‌آوری شده بود.
یافته‌های این تحقیق، که در <a href="https://www.sciencedaily.com/releases/2024/11/241127165724.htm" target="_blank" rel="noreferrer noopener nofollow"ساینس دیلی منتشر شده، یکی از مهم‌ترین نظریه‌ها درباره نقش اقیانوس‌ها در تنظیم اقلیم را دگرگون می‌کند. طبق نظریه قبلی، پلانکتون‌های می‌کروسکوپی گوگرد را به صورت گاز دی‌متیل سولفید آزاد می‌کنند که در اتمسفر اکسید شده و به ذرات معلق آئروسل تبدیل می‌شود.
آئروسل‌ها بخشی از تابش خورشید را به فضا بازمی‌گردانند و گرمایی که در زمین باقی می‌ماند را کاهش می‌دهند. اثر خنک‌کنندگی این ذرات وقتی در تشکیل ابرها دخیل باشند، تشدید می‌شود.
اثر گوگرد آزادشده از اقیانوس‌ها در اقلیم زمین
پژوهشگران می‌گویند کار آن‌ها درک ما از تنظیم اقلیم را تغییر داده است، چرا که ترکیبی مطالعه شده که پیش از این نادیده گرفته می‌شد، اهمیت آئروسل‌های گوگردی را برای زمین آشکار می‌کند. دانشمندان می‌دانستند اقیانوس‌ها متان‌تیول آزاد می‌کنند، اما می‌زان و مکان دقیق انتشار آن و تأثیر بزرگ آن بر اقلیم ناشناخته بود.
مدل‌های شبیه‌سازی اقلیم، اثر تابش خورشید در اقیانوس‌های نصفکره جنوبی را بیش از حد واقعی تخمین می‌زنند، زیرا نمی‌توانند ابرها و آئروسل‌ها را به خوبی مدل‌سازی کنند. یافته‌های مطالعه اخیر دقت این مدل‌ها را افزایش داده و شکاف بین پیش‌بینی‌ها و واقعیت را کاهش می‌دهد.
دانشمندان پیش‌تر تصور می‌کردند پلانکتون‌ها تنها دی‌متیل سولفید آزاد می‌کنند، اما اکنون می‌دانند این موجودات متان‌تیول نیز ترشح می‌کنند. همچنین روشی یافته‌اند تا مکان، زمان و مقدار متان‌تیول وارد شده به اتمسفر را به صورت کمی و در مقیاس جهانی تعیین کنند.
<figcaption class="wp-element-caption"آئروسل‌های گوگرد موجود در ابرها در اقیانوس جنوبگان اثر خنک‌کننده بیشتری دارند.
به این ترتیب، محققان می‌توانند ابر‌های اقیانوس جنوبگانی را بهتر شبیه‌سازی کنند و اثر خنک‌کنندگی آن‌ها را واقعی‌تر نمایش دهند. داده‌های متان‌تیول تولیدشده در آب‌های شور، اقیانوس جنوبگان و ساحل مدی‌ترانه جمع‌آوری و با دمای آب دریا‌ها مرتبط شد. نتایج نشان می‌دهد متان‌تیول گاز‌های گوگردی آزادشده از اقیانوس‌ها را ۲۵ درصد افزایش می‌دهد و در اقلیم زمین نقش قابل‌توجه‌ی دارد.
افزایش ۲۵ درصدی شاید زیاد به نظر نرسد، اما متان‌تیول بسیار بهتر از دی‌متیل سولفید اکسید شده و آئروسل می‌سازد؛ بنابراین اثر خنک‌کننده آن بیش‌تر است. محققان همچنین دریافتند که گوگرد آزادشده از اقیانوس‌ها در نیم‌کره جنوبی، که مساحت آبی بیشتری دارد و فعالیت‌های انسانی در آن کمتر است، اثر خنک‌کنندگی بیشتری دارد.
نتایج این تحقیق در ژورنال <a href="https://www.science.org/doi/10.1126/sciadv.adq2465" target="_blank" rel="noreferrer noopener nofollow" منتشر شده است.