می‌دان مغناطیسی زمین تا حدی از سیاره ما محافظت می‌کند، اما فعالیت خورشیدی همچنان بر زمین تأثیر می‌گذارد. نمونه بارز این تأثیر، شفق‌های قطبی در شمال و جنوب هستند که زمانی ظاهر می‌شوند ذرات خورشیدی با برخورد به لایه‌های بالایی جو، اتم‌ها را برانگیخته و به حالت پرانرژی می‌رسانند. اتم‌ها پس از آرام شدن، نور‌هایی با رنگ‌های قرمز، سبز و آبی منتشر می‌کنند که در نزدیکی قطب‌های مغناطیسی رایج‌تر دیده می‌شوند.
فعالیت خورشیدی می‌تواند موج‌هایی را در خطوط انتقال شبکه‌های برق تقویت کند. یک مثال تاریخی، قطعی برق گسترده کبک کانادا در سال ۱۹۸۹ است. از پیامد‌های دیگر، تغییرات چگالی ذرات در جو بالا است که می‌تواند باعث خطا در دستگاه‌های مجهز به جی‌پی‌اس و گرمایش جو شده و در نتیجه ضخامت جو برای ماهواره‌های مدار پایین افزایش یابد.
در نتیجه، برخی ماهواره‌ها ارتفاع خود را از دست داده و در جو می‌سوزند. چنین اتفاقی برای گروه‌ی از ماهواره‌های جدید استارلینک در فوریه ۲۰۲۲ رخ داد.
اگر فعالیت خورشید شدید‌تر شود، احتمال تأثیر طوفان خورشیدی بر انسان و بروز مشکلات برقی در ماهواره‌ها افزایش می‌یابد. در چنین شرایطی، فضاپیما‌ها باید به حالت امن یا سیف‌مود بروند و بسیاری از سیستم‌های آن‌ها غیر‌فعال می‌شوند.
جامعه بشری به طور پیوسته در زمینه زیرساخت‌های برقی و فناوری‌های فضایی پیشرفت می‌کند. عدم نظارت بر آب و هوای فضایی می‌تواند آسیب‌پذیری این فناوری‌ها را افزایش دهد، اما با شناخت قبلی رویداد‌ها، می‌توان بهتر برای آن‌ها آماده شد. در حال حاضر شبکه‌های برق به گونه‌ای طراحی می‌شوند که کمتر در برابر نوسانات برق آسیب‌پذیر باشند و ماهواره‌ها برای مقابله بهتر با شرایط فضایی ساخته می‌شوند.
با وجود تمام آماده‌سازی‌ها، درک بهتری از ستاره خودمان ضروری است. کارشناسان اکنون گزارش‌های دقیقی از رصد‌های گذشته دارند و به طور مداوم روش‌های رصد خورشید و آب و هوای فضایی را با استفاده از ماهواره‌ها توسعه می‌دهند. همچنین مدل‌های علمی برای پیش‌بینی فعالیت خورشیدی بهبود می‌یابد. چرخه خورشیدی فعلی می‌تواند توانایی بشر در مقاومت در برابر این پدیده‌ها را افزایش دهد.